Feeds:
เรื่อง
ความเห็น

Archive for มกราคม, 2017

หมั่นสร้างบุญ ทำกรรมดี ละชั่ว
ไม่ใช่”ทางเลือก”
แต่เป็น”ทางรอด”ของชีวิต

16406621_1676049642408861_164041302841081453_n

หลายท่านเมื่อชีวิตตกอับ
หรือมีปัญหารุมเร้า
งาน เงิน สุขภาพ
ก็มักจะเลือกวิ่งไปทำบุญ
มากกว่าไปแก้ไขในเส้นทาง
ทางที่ผิดหนักเข้าไปอีก

เรื่องนี้เป็นเรื่องดีในระดับหนึ่ง
ที่ไปทางสว่างไม่ไปทางมืด

แต่จะดีขึ้นไปอีก
ถ้าเข้าใจให้แน่ชัด ไม่สั่นคลอนว่า
ชีวิตที่ดีงาม เจริญรุ่งเรือง พบกับความทุกข์ก็จัดการได้

ควรมีการเตรียมการที่ดี
ที่จะรับมือได้

ควรหมั่นสร้างบุญ ทำกรรมดี ละชั่ว
และไม่ใช่”ทางเลือก”
แต่เป็น”ทางรอด”ของชีวิต!!!

ให้กรรมดีนั้น บุญของตนที่สร้างเป็น”เสบียงบุญ”
เมื่อยามที่กรรมไม่ดีมาส่งผล
บุญที่เราทำจะได้ช่วยเราได้

การสร้างบุญขอให้ทำไปเรื่อยๆ
ทำที่ไม่เดือดร้อนตนเอง
ทั้งทาน ศีล ภาวนา มีหลายช่องทาง
ที่ไม่ต้องใช้เงินเลย
แต่เกิดผลบุญมาก

หรือใช้น้อยมากๆ
แต่ได้อานิสงส์บุญมาก
อย่างประมาณมิได้

สำหรับการให้วัตถุทาน
นั้นเป็นเรื่องดี
ที่ช่วยให้คน ให้สรรพสัตว์พ้นทุกข์ รอดไปได้ในครั้งๆ
แต่เป็นเพียงการช่วย
ได้ชั่วครั้งชั่วคราว

แต่การให้”ธรรมทาน”
ให้ความรู้ ให้ศาสตร์ที่ดี
ช่วยเขาทั้งชีวิต
“ธรรมทาน”
จึงเหนือกว่าการให้ทั้งปวง

ธรรมะนั้นเปลี่ยนได้ทั้งชีวิตเราผู้ให้ และให้ชีวิตใหม่แด่ผู้รับ

ขอให้พิจารณา
ด้วยสติ ด้วยปัญญา ด้วยภูมิธรรม
ขอบุญรักษา
ธ.ธรรมรักษ์

Read Full Post »

“โลกนี้ไม่น่ามีอะไรยินดีให้ยึดมั่น”

16299207_1675343915812767_5123385433971133020_n

ความยึดมั่นเป็นสิ่งที่ติดตัวในกมลสันดานของคนเรา เราย่อมมีความหวงแหนในร่างกายของตน ในทรัพย์สินของตน ในลูก ในภรรยา ในสามี ในทุกสิ่งทุกอย่างที่เราครอบครองอยู่

เพราะฉะนั้นมนุษย์จึงกลัวตายมากที่สุด เพราะการตายคือการจบสิ้นสิทธิในการครอบครอง คนเราจึงเป็นทุกข์เมื่อใกล้ตาย หรือทุกข์เพราะคนที่เรารักต้องตายจากไป

มีหญิงสาวคนหนึ่งชื่อ กีสาโคตมี (กีสาผู้ผอมบาง) เธอเกิดในสกุลคนเข็ญใจ กรุงสาวัตถี และยังมีเศรษฐีตระกูลหนึ่งในเมืองสาวัตถีประสบเคราะห์กรรมคือเงินและทองกลายเป็นถ่านไป แต่เมื่อนางกิสาโคตมี ได้มาแตะถ่านเหล่านั้นถ่านก็กลับกลายเป็นเงินและทองอย่างเดิม

เศรษฐีจึงสู่ขอท่านมาเป็นลูกสะใภ้ แต่ก็ไม่วายที่จะถูกคนเหล่านั้นเหยียดหยามว่ามาจากตระกูลคนยากจนต่อมานางจึงให้กำเนิดบุตรขึ้นหนึ่งคน แต่บุตรนั้นก็ได้ตายจากไป เมื่ออายุเพียง 3 ขวบ

การตายของบุตรจึงทำให้นางตกอยู่ในความทุกข์โศกอย่างหนัก ถึงขนาดอุ้มศพลูกไปทุกหนทุกแห่ง เที่ยวถามหาวิธีฟื้นคืนชีพให้ลูก เป็นที่น่าเวทนาของชาวบ้านยิ่งนัก จนกระทั่งมาพบพระพุทธเจ้าขณะประทับอยู่ ณ วัดเชตวัน เมืองสาวัตถี

พระพุทธองค์ทรงแนะอุบายคลายความทุกข์โดยการให้นางไปเสาะหาเมล็ดพันธุ์ผักกาดจากบ้านที่ไม่เคยมีคนตายมาก่อนเอามาทำเป็นยารักษา

นางกีสาพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะหาเมล็ดผักกาดจากบ้านที่ไม่มีคนตายมาก่อน เมื่อไปบ้านใดก็ต้องผิดหวังเพราะทุกบ้านนั้นก็ล้วนแต่มีคนตายทั้งสิ้น

ในที่สุดนางจึงได้ข้อสรุปว่า ความตายเป็นเรื่องธรรมดาของคนหรือสิ่งมีชีวิต ไม่มีใครเกิดมาแล้วไม่ตาย การตายของบุตรตนจึงเป็นเรื่องธรรมดาเรื่องหนึ่งของชีวิต เธอจึงกลับไปเฝ้าพระพุทธเจ้า

พระพุทธองค์ตรัสโปรดว่า

“เธอเข้าใจว่าบุตรของเราเท่านั้นตาย ความตายนั่นเป็นธรรมยั่งยืนสำหรับสัตว์ทั้งหลาย ด้วยว่ามัจจุราชฉุดคร่าสัตว์ทั้งหมดผู้มีอัธยาศัยยังไม่เต็มเปี่ยมนั้นแล ลงในสมุทรคืออบาย ดุจห้วงน้ำใหญ่ฉะนั้น”

“มฤตยูย่อมพาชนผู้มัวเมาในบุตรและสัตว์เลี้ยง ผู้มีใจซ่านไปในอารมณ์ต่างๆ ไป ดุจห้วงน้ำใหญ่พัดพาชาวบ้านผู้หลับใหลไปฉะนั้น”

นางกีสาโคตมีได้ฟังธรรมแล้วจึงสำเร็จเป็นพระโสดาบันบุคคลทั้งที่ยังไม่ได้บวช

เมื่อเป็นพระโสดาบันแล้วพระพุทธองค์ทรงมอบหมายให้ภิกษุและภิกษุณีทำการอุปสมบท เมื่อทำการอุปสมบทแล้วท่านก็บำเพ็ญจิตภาวนา

พระนางได้บรรลุธรรมโดยพิจารณาจากเปลวเทียนในอุโบสถเห็นประทีปลุกโพลงขึ้นแล้วหรีลงจึงคิดว่า สัตว์ทั้งหลายก็อย่างนั้นเหมือนกัน เกิดขึ้นและดับไปดังเปลวประทีป ผู้ถึงพระนิพพาน ไม่เป็นอย่างนั้น

พระพุทธองค์ ประทับในพระคันธกุฏี รับทราบวาระจิตของโคตมีจึงแผ่รัศมีไปหาและตรัสตรงหน้าพระนางว่า

“อย่างนั้นแหละ โคตมี สัตว์เหล่านั้นย่อมเกิดและดับเหมือนเปลวประทีป เมื่อถึงพระนิพพานแล้วย่อมไม่เป็นอย่างนั้น ความเป็นอยู่แม้เพียงขณะเดียวของผู้เห็นพระนิพพาน ประเสริฐกว่าความเป็นอยู่ 100 ปีของผู้ไม่เห็นพระนิพพาน

ก็ผู้ใดไม่เห็นบทอันไม่ตาย ถึงอยู่เป็น 100 ปี ความเป็นอยู่วันเดียวของผู้เห็นบทอันไม่ตาย ประเสริฐกว่า ความเป็นอยู่ของผู้นั้น”

ท่านได้รับการยกย่องจากองค์พระศาสดาว่าเป็นเอตทัคคะทางด้าน ทรงจีวรเศร้าหมอง ยิ่งกว่าภิกษุณีรูปใดในพุทธศาสนา

ธรรมะของพระพุทธองค์ช่างวิเศษโดยแท้

พุทธวจนะในพระพุทธเจ้า

โมนาสาธุ

Read Full Post »

“สิ่งทั้งปวงเป็นของร้อน”

16179647_1672262679454224_6026491174264873201_o

ครั้งที่พระพุทธองค์โปรดชฏิล เมื่อชฏิลทั้งหมดคือ ทั้งมหาชฎิล 3 พี่น้องและเหล่าบริวารรวม 1000 ได้บวช (รวมเป็น 1003) รูปแล้ว พระพุทธองค์ได้ทรงแสดงธรรมชื่อ “อาทิตตปริยายสูตร” แก่ภิกษุ จนทั้งหมดได้สำเร็จเป็นพระอรหันต์ความนั้นมีว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย สิ่งทั้งปวงเป็นของร้อน ก็อะไรเล่าชื่อว่าสิ่งทั้งปวงเป็นของร้อน?

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุเป็นของร้อน รูปทั้งหลายเป็นของร้อน วิญญาณอาศัยจักษุเป็นของร้อน สัมผัสอาศัยจักษุเป็นของร้อน ความเสวยอารมณ์ เป็นสุข เป็นทุกข์ หรือมิใช่สุขมิใช่ทุกข์ ที่เกิดขึ้นเพราะจักษุสัมผัสเป็นปัจจัย แม้นั้นก็เป็นของร้อน

ร้อนเพราะอะไร?

เรากล่าวว่า ร้อนเพราะไฟคือราคะ เพราะไฟคือโทสะ เพราะไฟคือโมหะ ร้อนเพราะความเกิด เพราะความแก่ และความตาย ร้อนเพราะความโศก เพราะความรำพัน เพราะทุกข์กาย เพราะทุกข์ใจ เพราะความคับแค้น

โสตเป็นของร้อน เสียงทั้งหลายเป็นของร้อน … ฆานะเป็นของร้อน กลิ่นทั้งหลายเป็นของร้อน … ชิวหาเป็นของร้อน รสทั้งหลายเป็นของร้อน … กายเป็นของร้อน โผฏฐัพพะทั้งหลายเป็นของร้อน … มนะเป็นของร้อน ธรรมทั้งหลายเป็นของร้อน วิญญาณอาศัยมนะเป็นของร้อน สัมผัสอาศัยมนะเป็นของร้อน ความเสวยอารมณ์เป็นสุข เป็นทุกข์ หรือมิใช่ทุกข์มิใช่สุข ที่เกิดขึ้นเพราะมโนสัมผัสเป็นปัจจัย แม้นั้นก็เป็นของร้อน

ร้อนเพราะอะไร?

เรากล่าวว่า ร้อนเพราะไฟคือราคะ เพราะไฟคือโทสะ เพราะไฟคือโมหะ ร้อนเพราะความเกิด เพราะความแก่และความตาย ร้อนเพราะความโศก เพราะความรำพัน เพราะทุกข์กาย เพราะทุกข์ใจ เพราะความคับแค้น

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้ฟังแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในจักษุ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในรูปทั้งหลาย ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในวิญญาณอาศัยจักษุ

ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในสัมผัสอาศัยจักษุ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในความเสวยอารมณ์ ที่เป็นสุข เป็นทุกข์ หรือมิใช่ทุกข์มิใช่สุข ที่เกิดขึ้นเพราะจักษุสัมผัสเป็นปัจจัย ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในโสต ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในเสียงทั้งหลาย …

ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในฆานะ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในกลิ่นทั้งหลาย … ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในชิวหา ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในรสทั้งหลาย … ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในกาย ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในโผฏฐัพพะทั้งหลาย

… ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในมนะ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในธรรมทั้งหลาย ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในวิญญาณอาศัยมนะ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในสัมผัสอาศัยมนะ ย่อมเบื่อหน่ายแม้ในความเสวยอารมณ์ที่เป็นสุข เป็นทุกข์ หรือมิใช่ทุกข์มิใช่สุข ที่เกิดขึ้นเพราะมโนสัมผัสเป็นปัจจัย.

เมื่อเบื่อหน่าย ย่อมสิ้นกำหนัด เพราะสิ้นกำหนัด จิตก็พ้น เมื่อจิตพ้นแล้ว ก็รู้ว่าพ้น แล้ว

อริยสาวกนั้นทราบชัดว่า ชาติสิ้นแล้ว พรหมจรรย์ได้อยู่จบแล้ว กิจที่ควรทำได้ทำเสร็จ แล้ว กิจอื่นอีกเพื่อความเป็นอย่างนี้ไม่มี. ก็แล เมื่อพระผู้มีพระภาคตรัสไวยากรณภาษิตนี้อยู่ จิตของภิกษุ ๑๐๐๐ รูปนั้น พ้นแล้วจากอาสวะทั้งหลาย เพราะไม่ถือมั่น”

จะได้เห็นว่าพุทธดำรัสของพระพุทธองค์ “ทรงเลือกใช้ไฟและความร้อนสอนกับผู้บูชาไฟ” จึงได้ผลดีเยี่ยม ทำให้ทั้งหมดบรรลุธรรมได้ ทรงประทับยังตำบลคยาสีสะได้เวลาอันสมควรจึงเสด็จไปโปรดพระเจ้าพิมพิสารที่กรุงราชคฤห์ต่อไป

ส่วนเหล่าชฎิลทั้งหมดนั้นก็กลายเป็นพระอรหันต์

พุทธวจนะในพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

Read Full Post »

ปลดกรรม ลดกรรม
ที่ทำกับพ่อแม่และผู้มีพระคุณ
ให้ชีวิตกลับมาดี เจริญรุ่งเรือง!

16265175_1670914269589065_8129736527906940624_n

สาเหตุสำคัญที่เป็นกรรมหนัก
ที่ขัดขวางไม่ให้คนๆ นั้น
เจริญและร่ำรวยได้
มาจากความไม่กตัญญูรู้คุณพ่อแม่ และผู้ที่มีพระคุณ

ผลของกรรมหนักนี้จะไปเป็นอุปสรรคกรรมสำคัญที่ปิดกั้นหรือขวางทางชีวิตไว้

ครูบาอาจารย์ท่านเน้นเลยว่า
ต้องทำเป็นเรื่องแรก ก่อนไปปลดกรรมลดกรรมอื่นทั้งปวง
ถ้าทำเรื่องนี้ก่อนเรื่องอื่นๆ
จะสำเร็จโดยง่ายดาย

คนที่เป็นลูกที่ทำความช้ำใจให้พ่อแม่อยู่เนืองๆ นั้น ได้สร้างบาปกรรมให้กับตัวเองตลอดเวลา
จนยากที่มีชีวิตที่เจริญก้าวหน้าได้

ประเภทอยากได้อะไรก็จะบังคับขู่เข็ญพ่อแม่ไม่ได้ดูเหตุผลอะไรเลย พูดจาก้าวร้าวเอาแต่ใจตัวเอง

ประพฤติตนไปในทางเสื่อม
ทำให้พ่อแม่ช้ำใจอยู่เนื่องๆ
ไม่เลี้ยงดูตอบแทน
ท่านทอดทิ้งท่าน

หลายครอบครัวซ้ำร้ายไปกว่านั้นอีก แยกไปมีครอบครัวใหม่ยังไม่พอ ยังเอาลูกหรือหลานมาให้พ่อแม่เลี้ยงดูอีกโดยไม่ดูแลค่าใช้จ่าย

คิดเอาแต่ได้เอาความสบาย
ลูกแบบนี้สร้างเวรกรรมไม่ดีกับพ่อแม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

โบราณถึงท่านกล่าวว่า
ผู้ใดทำให้พ่อแม่ร้องไห้น้ำตาตกนั้น คนผู้นั้นไม่มีวันเจริญได้ในชาตินี้

สำหรับคนที่อยู่ในข่ายนี้ หรือแม้แต่เป็นลูกอกตัญญูต่อพ่อแม่นั้น
ขอให้รู้สึกตัว รู้สำนึกผิดเสีย
รีบไปขอขมา ขอเมตตา
ขอโหสิกรรมต่อท่านเสีย

รับรองว่าพ่อแม่ทุกคนท่านให้อโหสิกรรมแน่นอน เวรที่ทำกับท่านนั้นก็จะมีทางระงับแล้ว

เพราะโจทก์นั้นท่านไม่เอาเรื่อง

แต่กฎแห่งกรรมยังไม่จบ
กรรมที่เกิดขึ้นแล้วก็ต้องส่งผล
ก็ต้องรับไป ก็หาวิธีไปแก้ไขกันไปให้จากหนักเป็นเบา

แต่ก็มีหลายคนทำไปเพราะมีกรรมเก่าฝ่ายไม่ดีผูกพันติดตัวมา เป็นการชดใช้กรรมของกันและกัน

แต่ผลของกรรมเหล่านี้สามารถผ่อนคลายจากหนักให้เป็นเบาได้ ด้วยสร้างกรรมดีขึ้นมาใหม่ที่มีกำลังมากกว่า เพื่อไม่ให้มีกรรมผูกพันกันต่อไปอีก

ถ้าต้องมาเกิดในครอบครัวเดียวกันในชาติต่อไป กรรมที่จะผูกพันกันนั้นก็จะมีแต่กรรมดี

ผลของกรรมดีจะทำให้มีความรักใคร่เอื้ออาทรต่อกันอย่างจริงใจ
ไม่ทะเลาะเบาะแว้ง ไม่อาฆาตพยาบาทจองล้างจองผลาญกันอีก

ผิดกับลูกที่กตัญญูรู้พระคุณของท่าน อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ท่านต้องช้ำ ชีวิตจะเจริญรุ่งเรืองไม่มีวันอับเฉา ทำอะไรก็สำเร็จ มีแต่คนยกย่องสรรเสริญ

ยิ่งเป็นคนที่ตอบแทนพระคุณของท่านอย่างเต็มที่ อย่างเต็มใจ
เต็มกำลัง คิดถึงท่านทุกลมหายใจ เห็นท่านเป็นผู้มีพระคุณอันดับแรกรับรองว่าชาตินี้ไม่มีจน

คนที่เคารพบูชาพ่อแม่นั้น
จะได้อานิสงส์บุญมากมาย
ทั้งอายุยืน มีลูกออกมาก็จะเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่าย
เคารพบูชาพ่อแม่เหมือนกัน

เพราะกระแสบุญที่ทำนั้นตอบสนองคืนกลับมายังผู้ที่ทำกรรมดี เป็นการเสริมสร้างกรรมดี

เสริมสิริมงคลเข้าสู่ชีวิตของตนด้วยแรงกตัญญูที่จะทำให้ทุกคนได้มีโชคชะตาชีวิตที่ดี เจริญรุ่งเรืองและร่ำรวยมีเงินทองมากมาย ไม่มีขัดสน เมื่อยามมีภัยก็จะรอดตัวไปได้
วิธีตอบแทนบุญคุณพ่อแม่

1 ต้องไม่ประพฤติตัว อันทำให้เสื่อมเสียแก่ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของท่าน รักษาน้ำใจของท่าน โดยเฉพาะคำพูด อย่างทำให้ท่านน้อยใจหรือเสียใจเป็นอันขาด ถึงแม้จะไม่พอใจด้วยเหตุผลอะไรก็ตามขอให้ระงับสติอารมณ์ ให้นิ่งเสีย

2. ต้องเลี้ยงดูท่านเมื่อเรามีกำลังแล้ว โดยเฉพาะยามที่ท่านชรา เอาใจใส่ในทุกเรื่องของท่าน ทั้งอาหารการกิน ที่อยู่หลับนอน สุขภาพโรคภัยไข้เจ็บ ทำทุกอย่างเพื่อให้ท่านมีความสุข

3. ต้องช่วยเหลือดูแลกิจการงานของท่าน ช่วยแบ่งเบาภาระของท่านเพื่อให้ท่านมีโอกาสพักผ่อนอย่างเต็มที่

4. ถ้าท่านยังไม่มีความศรัทธาในพระพุทธศาสนา ลูกที่ดีและอยากให้พ่อแม่เป็นสุข ต้องพยายามแนะนำ พาท่านให้เข้าใจถึงหลักธรรม

ชักชวนท่านสร้างบุญบารมีให้ถูกต้องทั้งการทำทาน ถือศีล และเจริญจิตภาวนา ซึ่งต้องใช้กรรมวิธีใดนั้น ขอให้คำนึงถึงความเหมาะสมและโอกาสเท่าที่จะอำนวย แม้พาท่านไปเที่ยววัด ไปทำบุญก็ถือว่า เป็นคนที่กตัญญูต่อพ่อแม่แล้ว

5. เมื่อท่านล่วงลับไปแล้วก็ทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้อย่างสม่ำเสมอ แม้ท่านจะเกิดในภูมิที่สูงกว่าหรือไม่สามารถรับกุศลได้ การระลึกและแผ่เมตตาจิตให้แก่พ่อแม่เป็นมงคลอันประเสริฐ

และเมื่อเราได้แสดงความกตัญญูกตเวทีต่อพ่อแม่แล้ว เราต้องทำกับผู้มีพระคุณในลำดับต่อไป ทั้งครูบาอาจารย์ ญาติผู้ใหญ่ เพื่อน คน สัตว์สิ่งของที่มีบุญคุณกับเราตามสมควร ตามกาล

ขอจงจำไว้ให้มั่นอีกครั้งว่า ด้วยแรงกตัญญูนี้ จะเป็นบันไดสำคัญที่จะทำให้ทุกคนเจริญรุ่งเรืองและพบกับความร่ำรวยแบบถาวร และจะติดตัวทุกคนไปทุกภพชาติด้วย

เคล็ดสำคัญมากข้อหนึ่ง ให้ไปกราบเท้าพ่อแม่ขออโหสิกรรมต่อท่าน ที่เราเคยหรืออาจจะเคยทำให้ท่านต้องช้ำใจทั้งกาย วาจา ใจ กรรมนี้หนักขวางทางเจริญทุกทาง

ให้ไปหาน้ำสะอาดล้างเท้าพ่อแม่ เช็ดเท้าให้ท่านขอให้ท่านให้อโหสิกรรม ตั้งจิตอธิษฐานขอเป็นลูกที่ดี ขอพรจากท่านให้สำเร็จในการงานที่ทำ

พรของพ่อแม่ศักดิ์สิทธิ์ยิ่งกว่าพรของเทวดาชั้นใดทั้งสิ้นเพราะท่านเป็นพระพรหมของลูก ถ้าท่านเสียชีวิตไปแล้วให้หมั่นสร้างบุญกุศล อุทิศบุญให้ท่าน และนึกถึงท่านอยู่เสมอเมือเจอเรื่องร้ายๆ จะคลายตัวลงได้

โมทนาสาธุ

Read Full Post »

ทำทานอย่างไรให้
เกิดผลแห่งทานสูงสุด
เกิดผลบุญที่ประมาณมิได้
เปลี่ยนกรรมฉับพลันทันที!

16143219_1669240223089803_5044369147090985812_n

“ทานที่เปี่ยมด้วยองค์แห่งทานครบ” จึงเป็นทานที่มีอานิสงส์สูง

ทานที่เกิดผล ทานที่ทำแล้วครบ
ที่พระพุทธองค์ตรัสสอน
ทำให้จิตเปี่ยมพลัง
จิตที่เย็นสบาย
สว่าง ตื่นรู้นี่เองจะเปลี่ยนกรรม
เพราะจิตเป็นเหตุแห่งการเกิดกรรม

ความอยากร่ำรวย สบายกายสบายใจนั้นเป็นสิ่งที่มนุษย์ต้องการ เพราะเป็นความต้องการพื้นฐาน

หากกายสบายแล้ว ไม่ทุกข์ร้อน ไม่อดอยากก็เป็นบาทฐานให้ละในกิเลสกองอื่นๆ ได้ง่ายกว่า

คนที่ยังต้องทนทุกข์ทางกาย ต้องอดอยากขัดสน เพราะเขาเหล่านั้นต้องพยายามดิ้นรนให้ชีวิตรอด

แม้บางทีต้องยอมทำสิ่งไม่ดีเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นความยากจน จนกลายเป็นการสั่งสมความโลภ ความชั่วร้ายในจิต ทำให้ตกลงไปในกองทุกข์อีก

พระสีวลีมหาเถระเป็นตัวอย่างที่ดีในการทำมหาทาน จนทำให้ท่านกลายเป็นผู้ที่ได้รับการยกย่องจากพระพุทธเจ้าว่าเป็น พระเถระที่มีลาภสักการะมาก

ชาติที่ท่านได้พบกับพระพุทธเจ้าครั้งแรกคือ ในสมัยพระพุทธเจ้าปทุมุตตระ ท่านเกิดเป็นพระราชาในนครชื่อหงสาวดี ท่านได้ไปฟังธรรมกับพระพุทธเจ้า ทรงเห็นพระพุทธเจ้าปทุมุตตระประกาศยกย่องให้พระสุทัสสนะ พระเถระในยุคนั้นให้เป็นพระเอตทัคคะผุ้มีลาภมาก ท่านจึงเกิดความเลื่อมใส ปรารถนาจะมีตำแหน่งนั้นบ้าง จึงได้นิมนต์พระพุทธเจ้าปทุมุตตระไปฉันภัตตาหารและถวายมหาทานถึง 7 วัน

ต่อมาในชาติที่พระพุทธเจ้าวิปัสสีเป็นองค์พระศาสดา ท่านเกิดเป้นชายหนุ่มอาศัยในหมู่บ้าน นครพันธุมดี อาชีพรับจ้าง เป็นคนที่มีความขยันขันแข็งอย่างยิ่ง

ครั้งนั้นพระพุทธเจ้าวิปัสสีเสด็จมานครพันธุมดี โดยพระเจ้าพันธุมดี ทรงออกอุบายจะทำทานแข่งกับประชาชน เพื่อให้ประชาชนของพระองค์ได้หันมาสนใจการทำทาน ฝ่ายประชาชนกับฝ่ายกษัตริย์จึงพยายามแข่งขันจัดเครื่องมหาทานให้ครบ

แต่ขาดเพียงรวงผึ้งสดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น ทำให้เหล่าชาวเมืองช่วยกันหารวงผึ้งสดแต่ก็หาไม่ได้เลย จึงให้คนช่วยกันไปยืนเฝ้าที่ปากประตูพระนครคอยถามซื้อรวงผึ้งสดจากใครก็ได้โดยไม่เกี่ยงราคา

ชายผู้ขยันขันแข็งได้ตัดรวงผึ้งสดที่หาได้ยากยิ่งเดินเข้ามาในพระนครพอดี พอมีการถามราคาซื้อ ก็เสนอราคาให้ 1 กหาปณะ

ชายหนุ่มแปลกใจว่า รวงผึ้งนี้จึงถูกเสนอซื้อด้วยราคาสูง 1 กหาปณะ (4บาท) ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ จึงไม่ขายให้

เหล่าชาวเมืองก้ขอซื้อเพิ่มด้วยราคาสูงไปเรื่อยๆ จนราคาสุงถึง 1 พันกหาปณะ ทำให้ชายหนุ่มยิ่งแปลกใจว่าชาวเมืองจึงอยากได้รวงผึ้งสดนี้นักหนา จึงถามให้ทราบความ

พอทราบว่าเขาจะนำรวงผึ้งนี้ไปถวายมหาทาน ถิอเป็นโอกาสที่ยิ่งใหญ่ จึงเอารวงผึ้งไปทำอาหารโดย ซื้อเครื่องเทศ 5 อย่าง ป่นเป็นผงละเอียด ใช้น้ำส้มจากนมส้มและคั้นน้ำผึ้งคลุกให้เข้ากันไปถวายต่อพระวิปัสสีพุทธเจ้าด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

ด้วยบุญแห่งการถวายทานนั้นเองที่ส่งผลให้ท่านกลายมเป็น “พระสีวลีมหาเถระ” (ผู้ดับทุกข์และคลายกังวล) นั่นเอง

การทำบุญด้วยทานสิ่งสำคัญที่เป็นองค์แห่งทานที่อานิสงส์ยิ่งใหญ่ก็คือ

1. วัตถุทานที่ได้มาได้มาด้วยความบริสุทธิ์ ดังเช่นรวงผึ้งของพระสีวลี วัตถุทานจึงไม่จำเป็นต้องเป็นของราคาแพงแต่อย่างใด ขอให้หามาได้ด้วยความบริสุทธิืกายและใจก็เพียงพอแล้ว

2. เจตนาแห่งทานที่ได้ทำ เช่นท่านสีวลีปรารถนาให้พระพุทธเจ้าได้รับทานนั้นเพื่อเจตนารมย์ของชาวเมืองจะได้สมบูรณ์

3. ผุ้รับทานนั้นเป็นผู้มีศีลบริสุทธิ์ คือ พระพุทธเจ้าและเหล่าพระสาวก

4. อาการแห่งการให้นั้นให้โดยความเคารพอย่างสูงสุด คือให้ด้วยมือของตนด้วยอาการสำรวมเลื่อมใส

การให้ทานจะได้อานิสงส์มาก เกื้อกูลประโยชน์มากจึงต้องประกอบด้วยองค์แห่งทาน 4 ประการนี้ หากท่านได้ประกอบองค์แห่งทานเหล่านี้ครบแล้ว ผลที่พึงได้ก็จะเป็นไปตามองค์แห่งทานที่ท่านได้กระทำทานนั้นทุกประการ

การให้ทานเป็นการให้เพื่อสละออกซึ่งความโลภ เพื่อประโยชน์สุขของผู้อื่น ยิ่งให้จึงเหมือนยิ่งได้รับกลับคืนมา นั่นคือความสบายใจ ความละได้ซึ่งความตระหนี หากต้องการพิสูจน์ว่าจริงหรือไม่ ก้ลองทดสอบได้ด้วยตัวของท่านเอง

โมทนาสาธุ

Read Full Post »

วิธีเอาชนะกรรม
ที่พระพุทธเจ้าสอน

16142834_1665851833428642_2709001222629727550_n


การเอาชนะกรรมทุกกรรม
แบบเด็ดขาดต้องเริ่มจากใจ
หรือความคิด

ความคิดที่ถูกต้องหรือสัมมาทิฐินั้นถือเป็น เข็มทิศ สำคัญที่จะทำให้มนุษย์เอาชนะวิบากกกรรมทีเ่กิดขึ้นแก่ตนได้

คำว่า “mindset” หรือวิธีคิดทีถู่กก็คือ การเชื่อมั่นในการกระทำความดีว่าจะได้ผลที่ดี เชื่อในบุญว่ามีจริง บาปนั้นมีจริง การกระทำที่ถูกต้องและเหมาะสมกับเหตุและปัจจัยจะเป็นตัวนำทางและการหมั่นสะสมความดีไว้จะเป็นบาทฐานให้ชีวิตประสบำความสำเร็จ

การมัวหวังพึ่งแต่สิ่งอื่นๆ มากเกินไปนั้นไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

พระพุทธเจ้าเคยตรัสไว้ในครั้งอดีตที่พระองค์ยังเป็นพระโพธิสัตว์ว่า

“ประโยชน์ได้ล่วงเลยผ่านพ้นคนโง่เขลาผู้มัวคอยคำนวณฤกษ์ยามอยู่ ประโยชน์ก็เป็นฤกษ์ของตัวประโยชน์นั่นเอง ดวงดาวจักทำอะไรได้”

ในอดีตกาล เมื่อพระเจ้าพรหมทัตเสวยราชสมบัติอยู่ในกรุงพาราณสี มีผู้อาวุโสชาวบ้านคนหนึ่ง ไปขอลูกสาวชาวกรุงมาให้เป็นภรรยาของลูกชาย ซึ่งเขาได้ทำการนัดวันเวลาที่จะไปรับเอาตัวเจ้าสาวไปแต่งงาน แต่เมื่อถึงวันนัด หมาย เขาได้เข้าไปหาอาชีวกนักบวชที่สกุลตัวเองนับถือเพื่อถามหาฤกษ์ที่เหมาะสมว่า

“พระคุณเจ้าผู้เจริญ วันนี้ข้าพเจ้าจะไปขอลูกลูกสะใภ้ ท่านคิดว่าวันนี้เป็นมงคลดีหรือไม่อย่างไร”

อาชีวกรู้สึกไม่พอใจที่เขาไม่มาปรึกษาท่านก่อนหน้านั้น เตรียมตัวไปขอลูกสาวนัดหมายเองไปแล้วอย่างนี้มันไม่ให้เกียรติกันเลยจึงกล่าวหลอกไปว่า

“วันนี้ ฤกษ์ไม่เหมาะสมหรอก ถ้าขืนทำงานมงคลก็จะต้องพินาศกันหมดทั้งตระกูล”

ญาติฝ่ายเจ้าบ่าวได้ฟังก็ตกใจ จึงไม่ไปขอตามเวลาที่ได้กำหนดเอาไว้ ทำให้ตระกูลเจ้าสาวในกรุงที่เตรียมงานมงคลเอาไว้ต้องรอเก้อ พวกเขาโกรธมากเพราะเสียหน้าจึงหาเจ้าบ่าวคนใหม่มาแต่งแทนเพื่อป้องกันความอับอายทันที

รุ่งขึ้นอีกวันหนึ่ง ขบวนขันหมากจากเจ้าบ่าวบ้านนอกก็ยกมาเพื่อจะขอเจ้าสาว พอไปถึงก็ถูกพ่อแม่เจ้าสาวต่อว่าอย่างรุนแรงว่า

“พวกแกนี่มันสมกับเป็นคนบ้านนอกจริงๆ ไม่มีความเป็นผู้ดีเลย ตัวเองเป็นคนกำหนดฤกษ์ยามเป็นมั่นเหมาะแต่กลับเบี้ยวไม่มาตามนัด มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเถิด พวกเราได้ยกลูกสาวของเราให้เจ้าบ่าวบ้านอื่นไปแล้ว”

เรื่องนี้ทำให้ญาติฝ่ายเจ้าบ่าวและเจ้าสาวทะเลาะกันอย่างใหญ่โตแต่ในที่สุดก็ไม่สามารถทำอะไรได้งานก็ต้องเป็นอันล่มไปอย่างนั้น

มีบัณฑิตหนุ่มชาวเมืองคนหนึ่งได้เดินทางไปยังชนบทแห่งนั้นด้วยธุระบางอย่าง เมื่อทราบเรื่องเข้า จึงกล่าวสอนคนเหล่านั้นว่า

“ฤกษ์มันจะมีคุณค่าประโยชน์อะไร เพราะการได้ตัวเจ้าสาวมานั้นแหละเป็นฤกษ์ที่เหมาะสมอย่างที่สุดมิใช่หรือ”

“ประโยชน์ได้ล่วงเลยผ่านพ้นคนโง่เขลาผู้มัวคอยคำนวณฤกษ์ยามอยู่ ประโยชน์ก็เป็นฤกษ์ของตัวประโยชน์นั่นเอง ดวงดาวจักทำอะไรได้”

บัณฑิตหนุ่มคนนั้นก็คือองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าในชาติปัจจุบันนั่นเอง

บุญกุศลเริ่มที่ตั้งจิตความคิดให้ดี พูดให้ดี กระทำให้ดี ในทุกกาล ความดีนั้นย่อมส่งผลดีต่อผู้กระทำเสมอ

Read Full Post »

เรียนเชิญร่วมอนุโมทนาบุญใหญ่
“ต้นบุญ” และทุกท่านที่เป็นเจ้าภาพ
หนังสือสร้างบุญเพื่อธรรมทาน
ทุกเล่ม ทุกวาระ
และทุกท่านที่ได้เห็นบุญสำเร็จนี้

เมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา ทีมงานกองบุญ ธ.ธรรมรักษ์ได้ร่วมทำบุญเพิ่มให้กับทุกท่าน “มหาทานใหญ่ ”

เป็นโครงการบุญเพื่มบุญ
โดยไม่ได้เรี่ยไรอะไร
เป็นมหาบุญกุศลของทุกท่าน
ที่ได้หักส่วนหนึ่งในหนังสือ
ที่ท่านสั่งทุกเล่ม
เป็นกองบุญธ.ธรรมรักษ์
สร้างบุญ”มหาทานใหญ่”

คือ วัตถุทาน ธรรมทาน อภัยทาน
พร้อมกัน ในทุกเดือนหรือตามเหตุและปัจจัย

โดยในรอบเดือนธค.59
เป็นเจ้าภาพหล่อพระมหาจักรพรรดิ หน้าตัก 32 นิ้วเพื่อที่่จะนำไปมอบให้วัดท้าวผายู ต.บวกครก อ.สะเมิง จ.เชียงใหม่

พร้อมกันนี้ยังได้นำเงินไปร่วมบริจาคช่วยเหลือภิกษุอาพาธ ณ วัดสวนดอก ต.สุเทพ อ. เมือง จ.เชียงใหม่

ร่วมโครงการไถ่ชีวิตโคกระบือ ณ วัดชัยมงคล จ.เชียงใหม่

บุญอันเป็นมหาทานนี้
ขอน้อมถวายเป็นพระราชกุศลแด่องค์สมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช เนื่องในโอกาสบำเพ็ญกุศลครบรอบสตมวาร 100 วัน

โมทนาสาธุๆๆ

Read Full Post »

Older Posts »