Feeds:
เรื่อง
ความเห็น

Archive for สิงหาคม, 2016

14102155_1454563721224122_5240339671690656755_n

ทานที่เป็น “ทรัพย์ภายใน” ที่ทรงคุณค่าและสูงค่าที่สุดก็คือ อภัยทาน เพราะแม้เราจะได้ชื่อว่ากระทำธรรมทานสอนและแนะนำให้ผู้อื่นได้กลับตัวได้รู้ธรรมได้มากเพียงใดแม้จะให้มากโดยชักชวนคนไปฟังธรรมสัก 100 ครั้ง

หรือสั่งสอนคนให้กลับตัวเป็นคนดีได้มากถึง 100 คนก็ได้บุญและอานิสงส์น้อยกว่าการให้ “อภัยทาน” แม้จะให้เพียงครั้งเดียวได้

การรู้จักให้อภัยทานนั้น หมายถึงการไม่ผูกโกรธ ไม่อาฆาตจองเวรไม่พยาบาทร้ายต่อคนอื่นแม้แต่ผู้ที่เป็นศัตรูซึ่งจะได้บุญกุศลและอานิสงส์แรงที่สุดในการทำทานทั้งปวงไม่ว่าจะเป็นทานประเภทที่เป็นทรัพย์ภายนอกหรือทรัพย์ภายในก็ตาม

เพราะการให้อภัยทานนั้นเป็นการบำเพ็ญเพียรเพื่อลดละสิ่งที่เรียกว่า “โทสะกิเลส”และเป็นการเจริญ “พรหมวิหารธรรม” พรหมวิหารธรรมนั้นจะเป็นคุณธรรมที่เรียกได้ว่า ทำได้ยากในบุคคลธรรมดาด้วยการมีความเมตตา

คือปรารถนาให้คนอื่นมีความสุข มีความกรุณาปรารถนาให้ผู้อื่นพ้นทุกข์ มีความมุทิตา คือยินดีเมื่อผู้อื่นมีความสุขไม่อิจฉาริษยา และ ความมีอุเบกขารู้จักวางเฉยอย่างมีปัญญา

เมื่อผู้ที่สามารถฝึกจิตใจตนให้มีพรหมวิหารธรรมกำกับอยู่ก็จะสามารถให้อภัยทาน ได้สำเร็จสามารถละได้ซึ่งความพยาบาทไม่ต้องติดกรรมซึ่งกันและกัน ด้วยเหตุนี้การให้อภัยทานจึงเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนและยากเย็นที่สุดแต่ก็ได้ผลประโยชน์สูงสุดด้วยเช่นกันนั่นคือก่อให้เกิด “อโหสิกรรมผล”

กรรมที่หมดโอกาสให้ผล เรียกว่า “อโหสิกรรม” คือไม่มีเหตุให้เกิดผลแห่งกรรมใดๆ ต่อกันอีก เป็นการสร้างกรรมดีไว้มากเสียจนกรรมเก่าตามไม่ทัน

หรือเป็นกรรมที่เจ้ากรรมนายเวรหรือคนที่ได้รับความทุกข์เพราะตัวเราเป็นต้นเหตุแม้จะตั้งใจหรือไม่ตั้งก็ตาม ซึ่งเขาเหล่านั้นได้รับการชดใช้แล้วจึงไม่มีเหตุให้ต้องผูกมัดมาใช้เวรให้กรรมร่วมกันอีก เลิกแล้วต่อกันไปโดยปริยาย

Read Full Post »

14063782_1451479111532583_2507911997068897061_n

อาหารทานเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ใช้ทำทานกันมากที่สุด เป็นทานที่ทำได้ง่ายที่สุดด้วยเพราะทุกสรรพชีวิตต้องรับประทานอาหารเพื่อให้ร่างกายอยู่ได้ทั้งนั้นโดยหลักสำคัญก็คือ อาหารที่จะให้เป็นทานนั้นมีความเหมาะสมกับผู้รับด้วย

เช่นถ้าเราคิดจะไปทำบุญที่บ้านเด็กกำพร้า โดยหวังจะเลี้ยงอาหารแก่เด็กๆให้เอร็ดอร่อย แต่กลับไปซื้อหรือทำอาหารที่มีแต่รสชาติจัดหรือเผ็ดจัด เด็กๆ ก็ไม่อาจจะรับประทานอาหารได้อย่างเต็มที่หรือไม่เอร็ดอร่อย ไม่อิ่มหนำสำราญอย่างที่ใจของผู้ให้มุ่งหวัง ที่สำคัญอาหารทุกชนิดควรจะเป็นอาหารที่มีคุณค่าต่อร่างกายด้วย ไม่ใช่อาหารที่เป็นอาหารขยะหรือมีคุณค่าทางโภชนาการต่ำ

กรณีของคนที่มีสัตว์เลี้ยงไว้อยู่ที่บ้านก็เช่นเดียวกัน สัตว์เลี้ยงที่นำมาเลี้ยงก็ย่อมต้องการความรักความเอาใจใส่ดูแลเหมือนคนในครอบครัวคนหนึ่งและถือเป็นการทำทานแบบหนึ่ง คนที่เป็นเจ้าของก็ควรจะพยายามเตรียมอาหารที่ดีที่สุดที่พึงจะหาได้ในการนำมาให้สัตว์ที่เราเลี้ยงได้กิน เพราะหากเลี้ยงไปตามมีตามเกิดหรือปล่อยให้อดๆ อยากๆ ก็จะเป็นการทรมานสัตว์ไปโดยไม่รู้ตัว

หากเป็นกรณีของพระภิกษุ ที่เราต้องการใส่บาตรตอนเช้าทุกๆ วัน ก็มีหลักในการเลือกอาหารให้เหมาะสมกับพระภิกษุสามเณรเช่นเดียวกันซึ่งนับว่าสำคัญที่สุดเพราะ ท่านเป็นผู้ทรงศีลเป็นเนื้อนาบุญที่สูงสุดแห่งการรับทานนี้

ในความเชื่อของคนไทยสมัยก่อน ยังมีความเชื่อที่ผิดๆ ในการเลือกปรุงอาหารหรือซื้ออาหารมาใส่บาตรโดยเลือกซื้อหาตามความชอบของบรรพบุรุษที่ได้ล่วงลับไปแล้ว เช่น พ่อแม่ชอบกินลาบดิบก็พยายามจะใส่บาตรพระด้วยลาบดิบๆนั้น เพราะหวังว่าพ่อแม่จะได้รับผลแห่งทานและเกิดความพอใจ

บางคนเห็นปู่ย่าตายายที่ล่วงลับไปแล้วตอนที่มีชีวิตอยู่ท่านชอบกินแกงเผ็ด ชอบกินอาหารที่มันจัด ชอบกินขนมหวานจัด ก็พยายามหามาใส่ให้บาตรให้พระสงฆ์ได้ฉันตามความชอบที่บรรพบุรุษเหล่านั้นต้องการ

การใส่บาตรด้วยอาหารอย่างนี้แม้ว่าจะเป็นของที่ได้มาอย่างบริสุทธิ์ก็จริง แต่อาหารบางอย่างจะส่งผลถึงสุขภาพพระสงฆ์เพราะว่ามีทั้งไขมันและน้ำตาลมากเกินไป เมื่อพระท่านฉันอาหารเข้าไปแล้ว ชีวิตของท่านต้องเสี่ยงต่อการเกิดโรค ทั้งโรคหลอดเลือดหัวใจตีบตัน เบาหวาน สารพัดโรคที่มาจากอาหาร เพราะพระท่านไม่สามารถเลือกฉันอาหารได้ แต่ถึงเลือกได้ก็เลือกได้น้อยมาก ที่จะพบอาหารที่ดีต่อสุขภาพ

คนที่ใส่บาตรเพื่อจะได้บุญกุศลตามที่ตั้งใจไว้ ควรจะต้องคิดเผื่อพระท่านไว้ด้วยว่า เวลาที่พระท่านฉันแล้วจะมีผลดีผลเสียต่อร่างกายหรือไม่ อาหารที่ควรนำมาใส่บาตรท่านควรจะเป็นของที่สดใหม่ หรือปรุงเสร็จใหม่ๆ มีความสะอาดจะช่วยให้พระท่านมีสุขภาพดีขับถ่ายสะดวก สร้างกล้ามเนื้อ มีภูมิคุ้มกันโรคที่ดี ทำให้พระท่านได้มีเวลาได้ปฏิบัติธรรมได้มากขึ้น เช่น อาหารพวกผัก ผลไม้ อาหารที่มาจากธรรมชาติ นมถั่วเหลือง

หากเป็นเนื้อสัตว์ใหญ่ ถ้างดได้ก็ควรจะงดเพราะในทางการแพทย์นั้นพบว่าในเนื้อสัตว์ใหญ่นั้น เป็นที่รวมของเชื้อโรคนานาชนิด และถ้าผ่านการปรุงที่ไม่ถูกสุขลักษณะหรือไม่สุกแล้ว เชื้อโรคเหล่านั้น จะทำให้เกิดโรคต่างๆได้ง่ายกว่าเนื้อสัตว์เล็ก อย่างเนื้อปลา หรือเนื้อไก่

อีกเหตุผลหนึ่งที่ไม่ควรนำเนื้อสัตว์ใหญ่มาปรุงอาหารถวายพระ เช่นเนื้อวัว เนื้อควายก็เพราะสัตว์เหล่านี้เป็นสัตว์ที่ใช้แรงงานทำประโยชน์กับมนุษย์ พระพุทธองค์จึงมีบัญญัติห้ามภิกษุรับประทานอาหารที่ปรุงมาจากเนื้อสัตว์ที่ใช้แรงงานเป็นพาหนะ ทั้ง ช้าง ม้า วัว ควาย เหล่านี้เป็นสิ่งไม่สมควรบริโภค

ควรระมัดระวังอย่างยิ่งอย่าได้นำอาหารที่เป็นของป่าหรืออาหารพิสดาร มาถวายเป็นอันขาดเพราะในบัญญัติข้อห้ามของสงฆ์พระพุทธองค์ได้ทรงห้ามเอาไว้อย่างชัดเจน เช่นเนื้องู เนื้อหมูป่า เนื้อเสือ หรือเนื้อหมี เพราะนอกจากผิดวินัยเรื่องการกินอย่างร้ายแรงแล้วยังเป็นอันตรายต่อสุขภาพอีกด้วย

Read Full Post »

13939336_1445286312151863_3856254923394088339_n

คนเรามีอายุขัยที่ไม่เท่ากันนอกจากสาเหตุในทางวิทยาศาสตร์ปัจจุบันที่ได้กล่าวไปแล้วยังสามารถกล่าวได้ในทางธรรมซึ่งมีเหตุจากทั้งปัจจัยของกรรมเก่าและกรรมใหม่ผสมผสานกันอยู่

เหตุแห่งกรรมตัวนำพา
บางคนอาจสงสัยว่าตนเองถูกทักจากหมอดูหลายคนว่ามีลายมือที่ตัดขาด ไม่มีเส้นชีวิต มองไม่เห็นอายุขัย จะต้องตายโหงนั้นแท้ที่จริงเป็นอย่างไร ลายมือจะเป็นตัวกำหนดให้เราอายุยืนหรืออายุสั้นจริงหรือไม่

ความจริงแล้วลายมือเป็นเพียงแผนที่บ่งบอกอย่างหนึ่งในแง่ของกรรมเก่าหรือผลกรรมที่ติดมาจากอดีตชาติเท่านั้น หากจะสืบสาวราวเรื่องความจริงจากเหตุที่ทำให้คนเรามีอายุสั้นหรืออายุยืนก็มีชายหนุ่มคนหนึ่งชื่อ สุภมาณพ เคยถามพระพุทธเจ้าว่าเพราะเหตุใดคนเราจึงเกิดมามีทั้งอายุสั้นและอายุยืน พระพุทธองค์จึงได้ตอบเพื่อเป็นการแจ้งแถลงไขให้แล้วว่า

“ดูกร มาณพบุคคลบางคนในโลกนี้จะเป็นสตรีก็ตามบุรุษก็ตาม ผู้ที่มีอายุสั้นเพราะเป็นผู้มักทำชีวิตสัตว์ให้ตกล่วง เป็นคนมีจิตใจเหี้ยมโหด มีมือเปื้อนเลือด หมกมุ่นในการประหัตประหารไม่เอ็นดูในเหล่าสัตว์มีชีวิตเมื่อเขาตายไปจะเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาตนรกเพราะกรรมนั้นทำให้เขาพรั่งพร้อม

การสมาทานไว้อย่างนี้หากไม่เข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรกถ้ามาเป็นมนุษย์เกิด ณ ที่ใดๆ ในภายหลังจะเป็นคนที่มีอายุสั้น ดูกรมาณพ ปฏิปทาเป็นไปเพื่อความอายุสั้นนี้ คือเป็นผู้มักทำชีวิตสัตว์ให้ตกล่วง เป็นคนเหี้ยมโหด มีมือเปื้อนเลือด หมกมุ่นในการประหัตประหาร ไม่เอ็นดูในสัตว์มีชีวิต ฯ”

ส่วนการทำให้ตนเป็นผู้มีอายุยืนนั้น พระพุทธองค์กล่าวเอาไว้ว่า

“ดูกร มาณพ ส่วนบุคคลบางคนในโลกนี้จะเป็นสตรีก็ตาม บุรุษก็ตาม หากละปาณาติบาตแล้ว เป็นผู้เว้นขาดจาก ปาณาติบาต วางอาชญา วางศาสตรา ได้มีความละอายถึงความเอ็นดู อนุเคราะห์ด้วยความเกื้อกูลในสรรพสัตว์และภูตอยู่ เขาตายไปจะเข้าถึงสุขคติโลกสวรรค์ เพราะกรรมนั้นอันเขาให้พรั่งพร้อมสมาทานไว้อย่างนี้หากตายไปไม่เข้าถึงสุคติโลกสวรรค์ถ้ามาเป็นมนุษย์เกิด ณ ที่ใดๆ ในภายหลังจะเป็นคนอายุยืน

ดูกรมาณพ ปฏิปทาเพื่อเป็นไปเพื่อความอายุยืนนี้คือ ละปาณาติบาตแล้ว เป็นผู้เว้นขาดจากปาณาติบาต วางอาชญาวางศาสตราได้ มีความเอ็นดู อนุเคราะห์ด้วยความเกื้อกูลในสรรพสัตว์และภูติอยู่ฯ”

จากพระดำรัสจากพระโอษฐ์ของพระพุทธเจ้า ทรงชี้ว่าการที่คนเราจะมีอายุยืนหรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับวิบากกรรมของเราเองหากเราเป็นผู้ที่เคยเบียดเบียนชีวิตผู้อื่นไว้มาก ก็จะมีเป็นผลให้อายุสั้นมีโรคร้ายคุกคามอยู่ตลอดเวลา

มนุษย์เราเกิดมามีอายุไม่เท่ากัน เพราะเป็นไปด้วยกฎแห่งกรรม พระพุทธองค์จึงทรงบัญญัติศีลข้อที่ 1 เอาไว้คือ การห้ามฆ่าสัตว์ตัดชีวิตเพื่อให้มนุษย์กำหนดงดเว้นจากการฆ่าสัตว์ทั้งหลาย เพราะการฆ่าสัตว์เป็นการบั่นทอนชีวิตให้สั้นลง

ตัวอย่างเช่นในอดีตชาติ นาย ก. มีอายุขัยอยู่ที่ 60 ปี ต่อมาเมื่อนาย ก.อายุได้ 40 ปี นาย ก. ก็ถูกนาย ข. ฆ่าตายซึ่งเป็นการตายก่อนหมดอายุขัยถึง 20 ปีกฎแห่งกรรมนี่เองที่นาย ข.จะต้องมาชดใช้หนี้ชีวิตให้นาย ก.

เมื่อ นาย ข. เกิดมาในชาติปัจจุบัน นาย ข.จึงอายุสั้นลง 20 ปี ถ้านาย ข.ฆ่าหลายๆ คน เป็นหนี้ชีวิตคนละหลายปี นาย ข. ก็อายุสั้นลงอีก ตามที่ นาย ข.ได้กระทำ เมื่อนาย ข. เกิดมาใหม่ในภพชาติถัดไปอาจจะอายุสั้นมากคือ เกิดมาเพียง 1 วัน หรือ 1 ปีก็อาจตายได้แล้ว ตามกรรมที่ทำไว้หรืออาจไม่ได้เกิดเลย ตายตั้งแต่อยู่ในครรภ์ก็มีเพราะถือว่าเขาได้ทำกรรมมาเช่นนั้น

ในสังคมปัจจุบัน บางคนเกิดมาตายในวันแรก บางคนก็มีอายุเพียงแค่ 1 – 2 ปี บางคนก็ตายตั้งแต่วัยเด็กคือ 5-10 ปี บางคนก็ตายตั้งแต่วัยหนุ่มสาวคือ 20 – 30ปี ก็มีแตกต่างกันไป ซึ่งการให้ผลของกรรมนั้นก็มีความแตกต่างกัน บางคนเกิดมาก็มีโรคภัยร้ายแรงติดตัวมาตั้งแต่เกิดจนเป็นเหตุให้อายุสั้น บางคนพออายุมากขึ้น จึงจะมีโรคภัยไข้เจ็บเบียดเบียน แต่บางคนไม่มีโรคภัยไข้เจ็บเลยแม้อายุมากแล้วจนถึงวันตายก็มี

กรรมจึงเป็นตัวกำหนดให้ชีวิตเป็นไปหาใช่แค่เรื่องลายมือหรือสิ่งอื่นใดเป็นตัวกำหนด คนที่มีอายุยืนยาวก็เช่นเดียวกันเป็นเพราะเขาเหล่านั้นได้ทำกรรมดีสะสมไว้มากแล้วจึงเป็นเหตุให้มีอายุยืน

Read Full Post »

13938445_1443258509021310_3403611881426682195_n

ภพภูมิของเทวดานั้นเป็นภพภูมิที่สูงขึ้นไปจากภพมนุษย์ หากเป็นภพภูมิที่ได้รับการปรับจากผู้ที่มีทุกข์อยู่ให้กลายเป็นผู้มีความสุขก็เป็นได้ในระดับของเทวดาชั้นล่างที่อาศัยอยู่ในโลกมนุษย์ คือ ภุมมะเทวดาผู้อาศัยอยู่ตามภูเขาเดินดิน หรือ ซุ้มประตู, รุกขเทวดา ผู้อาศัยอยู่ตามต้นไม้, หรือ อากาศเทวดาผู้มีวิมานอาศัยอยู่ในอากาศ

เจ้ากรรมนายเวรผู้กลายเทวดาเหล่านี้ไม่ต่างจากมนุษย์ทั่วไปที่ท่านยังมีกิเลสต้องการความสุขอยู่และจะได้เสวยสุขไปเพียงอย่างเดียวอยากจะได้อะไรก็เพียงแต่นึกเอาตามใจปรารถนา ต่างจากการเป็นเจ้ากรรมนายเวรที่มีแต่ความทุกข์ไร้อิสระ

เทวดานั้นเป็นภพภูมิที่เป็นทิพย์ การที่ท่านจะมีความสุขได้ก็ไม่ต่างจากเจ้ากรรมนายเวรคือท่านต้องการบุญเช่นเดียวกัน

เพราะว่าท่านมีแต่กายทิพย์ไม่อาจทำความดีเพิ่มได้ดังนั้นเราก็ต้องทำบุญอุทิศเชื่อมบุญไปให้ท่านด้วยหลักการเช่นเดียวกับที่เราทำให้กับเจ้ากรรมนายเวร แต่จะมีความแตกต่างกันในคำกล่าวอุทิศให้คือ หลังจากทำบุญแล้วให้อุทิศบุญให้ท่านว่า

“อิทัง สัพพะเทวานัง โหตุ สุขิตา โหนตุ สัพเพ เทวา” ขอส่วนบุญนี้จงสำเร็จแก่เทวดาทั้งหลายทั้งปวง ขอให้เทวดาทั้งหลายทั้งปวงจงมีความสุข

ด้วยเหตุที่ว่าชีวิตเรามีทั้งพ่อแม่ ญาติพี่น้อง ครูบาอาจารย์ เทวดา เปรตภูตผีปีศาจ เจ้ากรรมนายเวร ฯลฯภายหลังการทำบุญทุกครั้งจึงจะต้องมีการกล่าวอุทิศเพื่อเชื่อมให้ครอบคลุมทั้งหมด เมื่อเชื่อมบุญส่งบุญให้กับเทวดาท่านแล้ว

ทีนี้ทั้งฐานะของเรา ทั้งรูปร่างหน้าตาหัวนอนปลายเท้า และคุณงามความดีที่มอบส่งให้แก่กันเราก็ได้ทำไปหมดแล้ว ท่านเทวดาก็จะได้รู้จักเรา เวลาที่เราเกิดเรื่องราวเดือดร้อนอะไรก็ตาม ท่านก็จะมาช่วยเราได้

Read Full Post »

13901380_1436218076392020_400435768091649417_n
ธรรมทานและ 3 มหาทาน ชนะทุกกรรม!!!

เป็นครั้งสำคัญมากในชีวิต ที่จะเชิญทุกท่านสร้างบุญใหญ่ในชีวิตได้สร้างบุญด้วยธรรมทาน
และเพิ่มบุญด้วย 3 มหาทานไปพร้อมกัน ทั้งธรรมทาน วัตถุทานและอภัยทาน โดยไม่ต้องเสียเงินเพิ่มแต่ประการใด

ย้ำ! ไม่เสียเงินเพิ่ม และขอไม่รับบริจาคด้วย !

โครงการนี้ ขอบุญเฉพาะท่านที่สั่งหนังสือสร้างบุญเพื่อธรรมทานเท่านั้น จะเล่มเดียวหรือกี่เล่มก็ได้ตามจริตบุญ

เพราะจะหักในทุกเล่ม 50 สตางค์ไปสมทบ ” กองบุญ ธ.ธรรมรักษ์” สร้างบุญเพิ่มให้กับทุกท่านทันทีทุกเดือน
ไม่ว่าจะครั้งไหน นานแค่ไหน
ทุกท่านได้บุญต่อเนื่องไม่มีหยุดด้วย เป็นกระแสบุญที่รวมอยู่ในกองบุญตลอดเวลา
***ทั้ง 3 มหาทานจะลงรูป จำนวนเงิน ผู้ร่วมสร้างบุญ ที่ไปสร้างบุญทุกครั้งให้ร่วมอนุโมทนากัน
ดังท่านที่เคยทำร่วมกันมาได้เห็นได้ทราบตลอดเวลา

3 มหาทาน เป็นเคล็ดวิชาศักดิ์สิทธิ์
ในการสร้างบุญใหญ่ที่ประมาณมิได้ พาหนีได้ทุกกรรม!!!

เหตุจาก ธรรมทาน คือ ทานที่เหนือกว่าการให้ทั้งปวง เพราะหนังสือธรรมทานจะนำคนสู่ทาน ศีล ภาวนา
และช่วยให้คนเข้าใจธรรมเปลี่ยนชีวิตได้ เหมือนกับการให้ชีวิตใหม่แก่ผู้รับ

วัตถุทาน คือ การร่วมเป็นเจ้าภาพสร้างพระสมเด็จองค์ปฐมทรงเครื่องจักรพรรดิ
ขนาดหน้าตัก 32 นิ้ว ความสูงโดยประมาณ 160 ซม.หล่อด้วยปูนและแต่งสีถูกธรรม
ค่าดำเนินการองค์และค่าจัดส่งถึงที่ฟรี องค์ละประมาณ 20,000 บาท ที่จะนำไปถวายแด่วัดวาอาราม
สถานที่ปฏิบัติธรรม ตามที่เห็นสมควรในแต่ละเดือน จำนวนองค์นั้นตามเหตุและปัจจัย

และทุกเดือนจะนำปัจจัยไปบริจาคไปถวายให้กับพระสงฆ์ ที่อาพาธ ณ โรงพยาบาลสวนดอก จ.เชียงใหม่
เป็นการชำระหนี้สงฆ์ทั้งปวงที่ทุกท่านเคยติดค้างมาไม่ว่าจะภพชาติไหน
และเพื่อบำรุงพระสงฆ์ผู้เป็นเนื้อนาบุญแห่งพระพุทธศาสนา

อภัยทาน คือ การนำเงินไปไถ่ชีวิตโค กระบือ สัตว์ทั้งหลายที่จะถูกฆ่า เพื่อให้เขามีชีวิตใหม่
และหนุนบุญแก่ทุกท่านให้คลายวิบากกรรมในเรื่องสุขภาพ การปิดทางจากเจ้ากรรมนายเวรทุกเรื่อง

ด้วยอานิสงส์แห่งการให้ธรรมทานและบุญใหญ่แห่ง 3 มหาทานนี้
จะเป็นปัจจัยหนุนให้เจ้าภาพทุกท่าน จิตถึงธรรม ถึงนิพพานโดยง่าย

แม้ยังไม่ถึงนิพพาน จะเป็นผู้บริบูรณ์พร้อมด้วยทรัพย์เงินทองเป็นอันมาก รุ่งเรืองไม่มีตกอับ มีโชคลาภอย่างทันตาเห็น บุญใหญ่นี้จะชนะกรรมเก่า ทุกอุปสรรคกรรมจะหมดไปโดยเร็ว งานที่ทำจะได้รับความสำเร็จอย่างใหญ่หลวง
โรคร้ายจะหาย ครอบครัวความรักที่มีปัญหาจะกลับมาดีอย่างอัศจรรย์ บรรพบุรุษได้รับผลบุญใหญ่นี้ทุกประการ

****ย้ำ ทั้ง 3 มหาทานจะลงรูป จำนวนเงิน ผู้ร่วมสร้างบุญ ที่ไปสร้างบุญทุกครั้งให้ร่วมอนุโมทนากัน
ดังท่านที่เคยทำร่วมกันมาได้เห็นได้ทราบตลอดเวลา

Read Full Post »

การให้ทานในเขตและนอกเขตวัด บุญมากน้อยต่างกันจริงหรือไม่?

13887006_1437867699560391_6407672787532719208_n

เรื่องนี้เป็นเรื่องของการทำบุญ ที่เชื่อว่ามีคนสงสัยกันมากว่า การทำบุญให้ทาน ถ้าอยู่นอกเขตวัดหรือเขตพระพุทธศาสนานั้นจะได้บุญน้อยกว่าการทำในเขตพระพุทธศาสนา จึงขออนุญาตอธิบายให้รับทราบ ซึ่งความรู้ทั้งหมดนี้มาจากพระราชพรหมยานหรือหลวงพ่อฤาลิงดำ พระอริยสงฆ์ของเมืองไทยได้เมตตาตอบเอาไว้ เพื่อความกระจ่างในเรื่องนี้ ท่านเมตตาเล่าว่า

สมัยเมื่อองค์สมเด็จพระพิชิตมาร เสด็จไปบนสวรรค์ชั้นดาวดึงสเทวโลก (เพื่อโปรดพระพุทธมารดา) องค์สมเด็จพระชินสีห์ประทับที่ บัณฑุกัมพลศิลาอาสน์ เวลานั้นมีเทวา ๒ ท่าน มาเฝ้าองค์สมเด็จพระบรมโลกนาถก่อนคนอื่นทั้งหมด เว้นไว้แต่พระอินทร์ พระอินทร์ท่านเป็นเจ้าภาพ ท่านรับอยู่ก่อน

มีเทวดาองค์หนึ่งมา คือ ท่านอินทกเทพบุตร มานั่งอยู่ข้างๆ ขาเบื้องขวา ท่านอังกุรเทพบุตรต้องถวายหลังไปอยู่ท้ายบริษัท อยู่ริมนอก เพราะเป็นเทวดาที่มีบุญน้อยที่สุดในดาวดึงส์

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธะเจ้าทรงถามท่านอังกุรเทพบุตร (ท่านบัลดาลให้เสียงท่านและเสียงเทวดาที่พูดกันได้ย้อนถึงคนคอยท่านอยู่ที่เมืองพาราณสี ที่เมืองมนุษย์ คนทุกคนฟังชัด) องค์สมเด็จพระทรงสวัสดิ์ถามว่า

“อังกุระ เมื่อสมัยเมื่อตถาคตขึ้นมาใหม่ๆ มาถึงใหม่เธอนั่งใกล้ข้างขาข้างซ้าย เวลานี้เทวดาทั้งหลายมากันครบถ้วน แต่ว่าเธอกลับมานั่งท้ายบริษัท ตถาคตอยากจะทราบว่าในสมัยที่เธอเป็นมนุษย์ เธอทำบุญอะไรไว้ จึงเป็นเทวดาที่มีบุญน้อยที่สุดในสวรรค์ชั้นดาวดึงสเทวโลก”

ท่านอังกุระจึงได้กราบทูลสมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

“ ภันเต ภควา ข้าแต่องค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เจริญพระพุทธเจ้าข้า ในสมัยที่ข้าพระพุทธเจ้าเป็นมนุษย์เป็นมหาเศรษฐีมีทรัพย์มาก แล้วในสมัยนั้นเป็นต้นกัป คนมีอายุยืนมาก อายุถึง ๘๐,๐๐๐ ปีจึงตาย ต่อมาสมัยข้าพระพุทธเจ้าเป็นคนแก่ เหลืออีก ๒๐,๐๐๐ ปีจะสิ้นอายุ จึงได้ให้ตั้งโรงทาน ๘๐ แห่ง คือ ๑ โยชน์ ๑ แห่ง

โรงทานนี้ให้แก่คนกำพร้า คนเดินทาง ทั้งกลางวันและกลางคือ ทั้งอาหารการบริโภค ผ้าผ่อนท่อนสไบ ของใช้ตามสมควร แต่ว่าเวลานั้นว่างจากพระพุทธศาสนา คนไม่มีศีลไม่มีธรรม คนไร้ศีลไร้ธรรม ไม่มีพระพุทธเจ้าคอยสอน บุญญาธิการที่ได้จึงน้อยเกินไป

(ลงทุนมาก ๒๐,๐๐๐ ปีตั้งโรงทาน ๘๐ แห่ง เลี้ยงไม่จำกัด ขอบรรดาพุทธบริษัทคิดเอาว่าเขาต้องใช้เงินวันละเท่าไร แต่ว่าอาศัยว่าคนผู้รับ เป็นผู้ไม่บริสุทธิ์ ท่านผู้ให้ก็ไม่ค่อยจะบริสุทธิ์นัก เวลานั้นศีลธรรมน้อยเกินไป เป็นธรรมดาของชาวโลก วัตถุทานที่ได้มา ก็เข้าใจว่าไม่ค่อยจะบริสุทธิ์ ฉะนั้น เวลาตายจากความเป็นมนุษย์ จึงมาเกิดบนสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เป็นเทวดาที่มีบุญน้อยที่สุด)

เมื่อข้าพระพุทธเจ้ามาถึงใหม่ๆ นั้นใกล้พระองค์ แต่ในที่สุดก็ต้องมานั่งท้าย เพราะบุญญาธิการไม่เท่าเทวดาทั้งหลาย”

หลังจากนั้น องค์สมเด็จพระจอมไตรจึงถามท่านอินทกเทพบุตรว่า

“อินทกะ เมื่อตถาคตมาถึงใหม่ๆ เธอมาถึงแล้ว ก็นั่งตรงนี้ เวลานี้เทวดามาหมดสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เทวโลก เธอก็นั่งตรงนี้ตถาคตอยากจะทราบว่า ในสมัยที่เป็นมนุษย์เธอสร้างความดี คือบุญกุศลอะไรไว้ เธอจึงเป็นเทวดาที่มีศักดาใหญ่ นอกจากพระอินทร์”

ท่านอินทกเทพบุตรจึงกราบทูลสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า

“ภันเต ภควา ข้าแต่องค์สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เจริญพระพุทธเจ้าข้า การที่ข้าพระพุทธเจ้าสมัยเป็นมนุษย์นั้น เป็นคนที่จนที่สุด หมายความว่าเป็นคนจนอยู่ในป่า ต่อมาท่านพ่อตายเหลือแต่ท่านแม่ ก็มีความกตัญญูรู้คุณต่อพ่อแม่ เลี้ยงแม่ด้วยการตัดฟืน เหนื่อยยากลำบากขนาดไหนก็ไม่สนใจ สนใจอย่างเดียวว่า ทำอย่างไรแม่จึงจะมีความสุขตามกำลังที่จะให้ท่านได้

มาวันหนึ่งมีพระสงฆ์ในพระพุทธศาสนาเดินทางมา ก็เป็นเวลาที่พอดีมีอาหารอยู่บ้างตามฐานะของคนป่า ยามปกติไม่มีของสำหรับทำบุญ คนจนนี่ก็ไม่มี พระบางครั้งพระมาก็ไม่มีของถวาย ก็เลยจำใจจำนิ่ง เพราะอยากจะถวาย

วันนั้นพอดีของในครัวพอมีอยู่บ้าง พระก็มาพอดี มีโอกาสได้อาราธนาพระถวายเป็นสังฆทาน ครั้งเดียวในชีวิต ในชีวิตของข้าพระพุทธเจ้าเป็นคนจน ถวายสังฆทานครั้งเดียว แต่ก็มีความกตัญญูรู้คุณกับแม่ด้วย ตายจากความเป็นคนจึงมาเกิดเป็นเทวดาบนสวรรค์ชั้นดาวดึงเทวโลก เป็นเทวดาที่มีอานุภาพมากกว่าเทวดาอื่น นอกจากพระอินทร์”

ฟังแล้วต้องคิดว่า ท่านอังกุรเทพบุตรทำบุญมากแต่ว่ามีอานิสงส์น้อย ท่านอินทกเทพบุตรทำบุญน้อยแต่มีอานิสงส์มาก เรื่องนี้มีมากในพระพุทธศาสนา

ฉะนั้นการบำเพ็ญกุศลนี่ บรรดาท่านพุทธบริษัททั้งหลายโดยถ้วนหน้า ต้องเลือกเขตเลือกนา การหว่านพืชในที่ดอนเกินไป ไม่มีน้ำเลี้ยงพืชก็แห้งตาย การหว่านพืชในที่ลุ่มเกินไปน้ำท่วมพืชก็ตาย จะต้องดูถึงพื้นนาที่ดีๆ ข้าวหรือพืชจึงจะงาม ผลจึงจะดกมีผลคุ้มค่าและเกินค่าที่เราทำ อย่างท่านอินทกเทพบุตร ท่านเป็นคนจนแสนจน แต่ว่าท่านถวายสังฆทาน ตามเขตในพระพุทธศาสนา แล้วก็มีความกตัญญูรู้คุณต่อบิดามารดาอันนี้เป็นปัจจัยสูงสุด

แต่ก็เป็นที่น่าปลื้มใจ ที่คณะบรรดาญาติโยมพุทธบริษัทและภิกษุสามเณร ทั้งในวัดก็ดี นอกวัดก็ดี นิยมการบำเพ็ญทานอันดับสูงนั่นคือ

๑. พอใจในการถวายสังฆทาน ถวายสังฆทานมีของมาถวายจัดเป็นชุดโดยเฉพาะก็มี ของน้อยก็มีของมากก็มี นี่เป็นสังฆทาน

๒. ก็มีมากท่านนิยมมาเลี้ยงพระ การเลี้ยงพระสงฆ์ตั้งแต่ ๔ รูปขึ้นไปไม่ต้องบอกก็เป็นสังฆทาน ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์ ที่นี้การใส่บาตรหน้าบ้านโดยไม่จำกัดพระ อันนี้ก็เป็นสังฆทานอานิสงส์ใหญ่มาก ที่สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้ายกย่องว่า

การบำเพ็ญทาน ถวายทานแด่พระองค์เอง ๑๐๐ ครั้งไม่เท่าถวายสังฆทานครั้งเดียว และ

๓. บรรดาญาติโยมพุทธบริษัทที่สร้างนั้น ที่นิยมติดชื่อผู้สร้างนั้น เพื่อจะได้ทราบว่าใครทำไว้ ลูกหลานจะได้โมทนา ได้เป็นส่วนบุญด้วย สร้างพระพุทธรูปสวยสดงดงาม

Read Full Post »

อดีตชาติแก้ไม่ได้ แต่สร้างเสบียงบุญเพื่อให้อนาคตดีกว่าเดิมได้

13873055_1432344003446094_3072483386108001447_n


ในเรื่องการแก้ไขอดีตชาตินั้นต้องบอกกันก่อนว่า เราทุกคนกลับไปแก้ไขไม่ได้ จะให้กรรมนั้นไม่เกิดขึ้นไม่ได้เหมือนกับข้าวสารที่เอามาหุงเป็นข้าวสวยแล้ว เราจะทำอย่างไรข้าวสวยก็กลับมาเป็นข้าวสารไม่ได้

การแก้ไขในอดีตชาติหรือการแก้กรรมจึงหมายถึง การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในชาตินี้ ไม่ไปทำกรรมชั่วเหมือนในอดีตชาติที่ทำมา เป็นการสร้างกรรมใหม่ที่ดีกว่าในชาติปัจจุบัน

การสร้างกรรมใหม่ที่ดีกว่าในชาติปัจจุบันของตน เพื่อให้ชีวิตนั้นดีขึ้นแบบทันตาเห็นและเพื่อเป็นเสบียงบุญที่ส่งผลต่อไปในภพชาติอื่น มีการกล่าวถึงเรื่องการสร้างกรรมดีเพื่อให้ชีวิตดีขึ้นในพระไตรปิฎกอยู่อย่างมากมาย และส่วนใหญ่ได้บอกถึงเหตุซึ่งจะมาเป็นผล และกล่าวถึงอดีตชาติของทั้งคนที่ประสบความสำเร็จและล้มเหลวอันเป็นผลแห่งกรรมทั้งสิ้น ตัวอย่างที่ดีก็คือกรณีของ “สามเณรบัณฑิต”

สามเณรบัณฑิตนั้นได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่ประสบความสำเร็จในทางธรรมอย่างรวดเร็วคือบรรลุธรรมระดับสูงสุดได้ตั้งแต่เป็นสามเณร ก็เพราะผลบุญเก่าที่ได้ทำมาแต่อดีตชาติ คือในชาติหนึ่งได้เกิดเป็น นายทุคตะ (คนยากจน) ที่ทำคุณงามความดีคือมหาทานเพียงครั้งเดียวกับพระพุทธเจ้ากัสสปะ

จนในชาตินั้นได้กลายเป็นมหาเศรษฐีทันตาเห็นและยังคงเพียรทำความดีอย่างมากมายต่อไปอีกตลอดชีวิต จนเมื่อตายไปแล้วก็ได้ไปเกิดในเทวโลกเป็นเทวดาเสวยบุญอีกนานแสนนาน และชาติสุดท้ายก็ได้กลับมาเกิดเป็นสามเณรบัณฑิต

แต่ก่อนที่นายทุคตะผู้ยากจนจะได้มาทำทานเปลี่ยนกรรม เปลี่ยนชีวิตนั้น ก็เพราะมีบัณฑิตใจบุญมาบอกกล่าวถึงเรื่องกรรมเก่าของนายทุคตะว่า การที่นายทุคตะต้องเกิดมาเป็นคนยากจนข้นแค้นแสนสาหัสเพราะในอดีตชาติของทุคตะไม่เคยทำบุญทำทาน ตระหนี่ถี่เหนียวอยู่เรื่อยไปผลกรรมนั้นจึงตกมาในชาตินี้ทำให้กลายเป็นคนยากจน

สรุปให้เห็นชัดได้ง่าย ๆก็คือ

อดีตชาติของนาย ทุคตะ เกิดเป็นคนที่มีนิสัยตระหนี่ถี่เหนียวมาก

เมื่อเกิดมาเป็นนาย ทุคตะ ผลจากความตระหนี่ถี่เหนียวในชาติที่แล้วจึงทำให้ชาตินี้ยากจนมากเช่นกัน แต่ชาตินี้ไม่เหมือนชาติที่แล้ว นายทุคตะได้กระทำกรรมดีใหม่คือ แม้จะยากจนก็รู้จักทำบุญทำทานแถมยังทำทานได้ถูกคนถูกเนื้อนาบุญคือ ได้ตักบาตรถวายอาหารกับพระกัสสปะพุทธเจ้า จนอานิสงส์ทำให้กลายเป็นเศรษฐีและได้บำเพ็ญคุณงามความดีตลอดชีวิต

ได้ไปเกิดในเทวโลกเสวยสุขเป็นเทวดาอยู่เป็นเวลานาน

ชาติสุดท้ายได้มาเกิดเป็นบัณฑิตผู้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ได้ตั้งแต่เป็นสามเณรและเป็นกำลังสำคัญในการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในสมัยพุทธกาล

จากตัวอย่างกรณีแสดงให้เห็นชัดในทางการแก้ไขอดีตชาติหรือกรรมเก่าของตนเองนั้น ขอให้พึงระลึกไว้ว่า การที่เราเป็นอยู่อย่างไรในปัจจุบันนั้นเกิดมาจาก “กรรม”หรือการกระทำในอดีตที่ลิขิตให้เป็นเมื่อรู้อดีตดีแล้วไม่ใช่รู้เพียงเพื่อให้ “ยอมจำนนแก่กรรม” แล้วใช้ชีวิตอย่างไร้จุดหมายไม่ยอมแก้ไขอะไรเลย แต่ต้องเร่งสร้างกรรมดีใหม่ให้มีพลังอำนาจมากกว่ากรรมที่เคยทำมาแต่เดิมและต้องถูกวิธี

Read Full Post »

Older Posts »