Feeds:
เรื่อง
ความเห็น

Archive for เมษายน, 2014

อาหารทานเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ใช้ทำทานกันมากที่สุด เป็นทานที่ทำได้ง่ายที่สุดด้วยเพราะทุกสรรพชีวิตต้องรับประทานอาหารเพื่อให้ร่างกายอยู่ได้ทั้งนั้นโดยหลักสำคัญก็คือ อาหารที่จะให้เป็นทานนั้นมีความเหมาะสมกับผู้รับด้วยทานที่จะให้เป็นอาหาร

อาหารทานเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ใช้ทำทานกันมากที่สุด เป็นทานที่ทำได้ง่ายที่สุดด้วยเพราะทุกสรรพชีวิตต้องรับประทานอาหารเพื่อให้ร่างกายอยู่ได้ทั้งนั้นโดยหลักสำคัญก็คือ อาหารที่จะให้เป็นทานนั้นมีความเหมาะสมกับผู้รับด้วย

เช่นถ้าเราคิดจะไปทำบุญที่บ้านเด็กกำพร้า โดยหวังจะเลี้ยงอาหารแก่เด็กๆให้เอร็ดอร่อย แต่กลับไปซื้อหรือทำอาหารที่มีแต่รสชาติจัดหรือเผ็ดจัด เด็กๆ ก็ไม่อาจจะรับประทานอาหารได้อย่างเต็มที่หรือไม่เอร็ดอร่อย ไม่อิ่มหนำสำราญอย่างที่ใจของผู้ให้มุ่งหวัง ที่สำคัญอาหารทุกชนิดควรจะเป็นอาหารที่มีคุณค่าต่อร่างกายด้วย ไม่ใช่อาหารที่เป็นอาหารขยะหรือมีคุณค่าทางโภชนาการต่ำ 

กรณีของคนที่มีสัตว์เลี้ยงไว้อยู่ที่บ้านก็เช่นเดียวกัน สัตว์เลี้ยงที่นำมาเลี้ยงก็ย่อมต้องการความรักความเอาใจใส่ดูแลเหมือนคนในครอบครัวคนหนึ่งและถือเป็นการทำทานแบบหนึ่ง คนที่เป็นเจ้าของก็ควรจะพยายามเตรียมอาหารที่ดีที่สุดที่พึงจะหาได้ในการนำมาให้สัตว์ที่เราเลี้ยงได้กิน เพราะหากเลี้ยงไปตามมีตามเกิดหรือปล่อยให้อดๆ อยากๆ ก็จะเป็นการทรมานสัตว์ไปโดยไม่รู้ตัว 

หากเป็นกรณีของพระภิกษุ ที่เราต้องการใส่บาตรตอนเช้าทุกๆวัน ก็มีหลักในการเลือกอาหารให้เหมาะสมกับพระภิกษุสามเณรเช่นเดียวกันซึ่งนับว่าสำคัญที่สุดเพราะ ท่านเป็นผู้ทรงศีลเป็นเนื้อนาบุญที่สูงสุดแห่งการรับทานนี้ 

ในความเชื่อของคนไทยสมัยก่อน ยังมีความเชื่อที่ผิดๆ ในการเลือกปรุงอาหารหรือซื้ออาหารมาใส่บาตรโดยเลือกซื้อหาตามความชอบของบรรพบุรุษที่ได้ล่วงลับไปแล้ว เช่น พ่อแม่ชอบกินลาบดิบก็พยายามจะใส่บาตรพระด้วยลาบดิบๆนั้น เพราะหวังว่าพ่อแม่จะได้รับผลแห่งทานและเกิดความพอใจ

บางคนเห็นปู่ย่าตายายที่ล่วงลับไปแล้วตอนที่มีชีวิตอยู่ท่านชอบกินแกงเผ็ด ชอบกินอาหารที่มันจัด ชอบกินขนมหวานจัด ก็พยายามหามาใส่ให้บาตรให้พระสงฆ์ได้ฉันตามความชอบที่บรรพบุรุษเหล่านั้นต้องการ

การใส่บาตรด้วยอาหารอย่างนี้แม้ว่าจะเป็นของที่ได้มาอย่างบริสุทธิ์ก็จริง แต่อาหารบางอย่างจะส่งผลถึงสุขภาพพระสงฆ์เพราะว่ามีทั้งไขมันและน้ำตาลมากเกินไป เมื่อพระท่านฉันอาหารเข้าไปแล้ว ชีวิตของท่านต้องเสี่ยงต่อการเกิดโรค ทั้งโรคหลอดเลือดหัวใจตีบตัน เบาหวาน สารพัดโรคที่มาจากอาหาร เพราะพระท่านไม่สามารถเลือกฉันอาหารได้ แต่ถึงเลือกได้ก็เลือกได้น้อยมาก ที่จะพบอาหารที่ดีต่อสุขภาพ

คนที่ใส่บาตรเพื่อจะได้บุญกุศลตามที่ตั้งใจไว้ ควรจะต้องคิดเผื่อพระท่านไว้ด้วยว่า เวลาที่พระท่านฉันแล้วจะมีผลดีผลเสียต่อร่างกายหรือไม่ อาหารที่ควรนำมาใส่บาตรท่านควรจะเป็นของที่สดใหม่ หรือปรุงเสร็จใหม่ๆ มีความสะอาดจะช่วยให้พระท่านมีสุขภาพดีขับถ่ายสะดวก สร้างกล้ามเนื้อ มีภูมิคุ้มกันโรคที่ดี ทำให้พระท่านได้มีเวลาได้ปฏิบัติธรรมได้มากขึ้น เช่น อาหารพวกผัก ผลไม้ อาหารที่มาจากธรรมชาติ นมถั่วเหลือง 

หากเป็นเนื้อสัตว์ใหญ่ ถ้างดได้ก็ควรจะงดเพราะในทางการแพทย์นั้นพบว่าในเนื้อสัตว์ใหญ่นั้น เป็นที่รวมของเชื้อโรคนานาชนิด และถ้าผ่านการปรุงที่ไม่ถูกสุขลักษณะหรือไม่สุกแล้ว เชื้อโรคเหล่านั้น จะทำให้เกิดโรคต่างๆได้ง่ายกว่าเนื้อสัตว์เล็ก อย่างเนื้อปลา หรือเนื้อไก่ 

อีกเหตุผลหนึ่งที่ไม่ควรนำเนื้อสัตว์ใหญ่มาปรุงอาหารถวายพระ เช่นเนื้อวัว เนื้อควายก็เพราะสัตว์เหล่านี้เป็นสัตว์ที่ใช้แรงงานทำประโยชน์กับมนุษย์ พระพุทธองค์จึงมีบัญญัติห้ามภิกษุรับประทานอาหารที่ปรุงมาจากเนื้อสัตว์ที่ใช้แรงงานเป็นพาหนะ ทั้ง ช้าง ม้า วัว ควาย เหล่านี้เป็นสิ่งไม่สมควรบริโภค

ควรระมัดระวังอย่างยิ่งอย่าได้นำอาหารที่เป็นของป่าหรืออาหารพิสดาร มาถวายเป็นอันขาดเพราะในบัญญัติข้อห้ามของสงฆ์พระพุทธองค์ได้ทรงห้ามเอาไว้อย่างชัดเจน เช่นเนื้องู เนื้อหมูป่า เนื้อเสือ หรือเนื้อหมี เพราะนอกจากผิดวินัยเรื่องการกินอย่างร้ายแรงแล้วยังเป็นอันตรายต่อสุขภาพอีกด้วย

 

Advertisements

Read Full Post »

วิหารทานนั้นไม่ได้หมายถึง วัด โบสถ์ ศาลาการเปรียญ วิหาร ศาลาโรงธรรม เพียงอย่างเดียว แต่มีความหมายความรวมถึงสิ่งก่อสร้างที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับทางพระพุทธศาสนาโดยตรงอย่าง ศาลาท่าน้ำ ที่พักริมทาง สะพานลอย สะพานข้ามแม่น้ำ โรงพยาบาล โรงเรียน อ่างเก็บน้ำสาธารณะ  ศาลาป้ายรถยนต์โดยสารประจำทาง หรือสิ่งก่อสร้างอื่นใดที่มีจุดประสงค์เพื่อให้ประชาชนทั้งหลายได้ใช้ประโยชน์ร่วมกันเรียกได้ว่าเป็นวิหารทานทั้งสิ้นทานที่จะให้เป็นวิหารทานหรือที่อยู่อาศัย

 

การถวาย “วิหารทาน” นี้นับได้ว่าเป็นทานวัตถุที่นับได้ว่ามีอานิสงส์และกุศลแรง ซึ่งวิหารทานนี้โดยหลักแล้วจะมี เจ้าภาพหรือ ผู้ที่เป็นหัวแรงในการจัดสร้างวิหารทานเป็นผู้ดำเนินการในการหาทุนมาจัดสร้าง หาแรงงานมาลงมือก่อสร้าง

 

อีกส่วนหนึ่งก็คือ “ผู้ร่วมบุญ” คือ ผู้ที่ไม่มีกำลังทรัพย์มากพอ เป็นทั้งผู้ที่ร่วมบริจาค หรือ เป็นผู้ที่มาร่วมลงแรงในการก่อสร้างวิหารทานนั้นๆ

 

ในส่วนของเจ้าภาพผู้หาทุนมาสร้างวิหารทานและเป็นผู้ลงมือหลักในการดำเนินการ ก็ต้องให้ความประณีตพิถีพิถันตั้งแต่เริ่มก่อสร้างกล่าวคือ หากคิดต้องการจะสร้างวิหารทานใดๆ แล้วก็ต้องสร้างอย่างมีคุณภาพ

 

ในส่วนของผู้ที่ “ร่วมบุญร่วมทำวิหารทาน” ก็สามารถลงไปช่วยเหลือในการก่อสร้างวิหารทานเหล่านั้นตามความถนัดของแต่ละคนเท่าที่จะช่วยได้ คนที่ไม่มีความรู้ความสามารถใดๆ ก็อาจใช้แรงงานของตนให้เป็นประโยชน์ช่วยสร้างปัจจัยสนับสนุนให้คนที่ลงมือทำงานก่อสร้างได้ทำงานสำเร็จ เช่นการลงมือทำอาหารมาเป็นเสบียงให้ผู้ที่ลงมือก่อสร้างได้กินอิ่มจะได้มีแรงสร้างทานต่อไป

 

คนบางคนนั้นยากจนแสนเข็ญแต่หากตั้งจิตปรารถนาจะให้ในสิ่งที่ดี ร่วมทำบุญที่เป็นวิหารทานแม้จะทำทานเพียงเล็กน้อยก็สามารถร่ำรวยเป็นมหาเศรษฐีได้ดังเช่น “เมนฑกเศรษฐี”

 

เมนฑกผู้ทำทานด้วยทองคำเปลวหนึ่งใบกลายเป็นมหาเศรษฐี

เมนฑกเศรษฐีนั้นแท้จริงแล้วก็คือ ต้นตระกูลของธนัญชัยเศรษฐีผู้เป็นบิดาของนางวิสาขามหาอุบาสิกา หรือเป็นปู่ของนางวิสาขานั่นเอง ซึ่งในอดีตชาติอันยาวไกลของเมนฑกะนั้นเป็นคนยากจนมาก  แต่ทว่าเป็นคนที่มีจิตศรัทธาในการทำบุญ

 

วันหนึ่งอดีตชาติของเมนฑกะ ทราบว่าเขากำลังสร้างส้วมถวายพระ แต่ตนเองก็ไม่มีปัจจัยจะเข้าไปทำบุญกับคนอื่น มีเพียงทองคำแผ่นบางหรือทองคำเปลวอยู่เพียงแผ่นเดียว ก็ตั้งใจจะนำไปถวาย โดยถามช่างว่าจะทำบุญสร้างส้วมด้วยสิ่งนี้ได้หรือไม่ นายช่างเห็นว่าทองนี้จะนำไปซื้ออุปกรณ์หรือวัสดุใดๆ ก็คงไม่ได้จึงบอกให้ทำตามใจต้องการก็แล้วกัน

 

อดีตชาติของเมนฑกะจึงได้วางทองเอาไว้ก้นหลุม ยกให้เป็นสมบัติของพระพุทธศาสนา เมื่อตายไปแล้วก็ได้ไปเกิดเป็นเทวดาในสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ พอในสมัยพระพุทธเจ้ากัสสปะเขาก็ได้มาเกิดใหม่มีฐานะเป็นคหบดี

 

ในชาตินี้ท่านก็ยังทำบุญใหญ่อีกด้วยการบริจาคข้าวให้แก่คนยากไร้ จนกระทั่งตนเองแทบจะไม่มีข้าวกินเมื่อตายจากชาตินั้นไปแล้วก็กลับมาเกิดใหม่เป็นเมนฑกะ ด้วยอานิสงส์แห่งการบำเพ็ญทานเอาไว้ตั้งแต่อดีตชาติทำให้ในชาติปัจจุบันร่ำรวยมหาศาล

 

เมื่อตอนที่ท่านคลอดออกมาปรากฏว่ามีแพะทองคำเกิดขึ้นรอบๆ บ้านหลายสิบตัวในปากของแพะทองคำจะมีสายไหมห้อยออกมาพ่อบ้านแม่บ้านก็สงสัย ไปดึงสายไหมออกมา เงินมันก็ไหลพรวดออกมา เรียกได้ว่าตั้งใจจะดึงสิ่งใดออกมาก็จะได้สิ่งนั้น ท่านจึงกลายเป็นมหาเศรษฐีผู้ร่ำรวยทรัพย์มากตั้งแต่เกิดทั้งครอบครัว ลูกหลานอย่างธนัญชัยและนางวิสาขาก็ไม่เคยได้พบกับความยากจนอีกเลย นี่คืออานุภาพของการตั้งจิตเป็นกุศลแม้จะเป็นทองคำเปลวแผ่นเดียวก็มีอานิสงส์สูงมาก

 

 

Read Full Post »

สิ่งของเครื่องใช้ หรือ เครื่องนุ่งห่มใดๆก็ตามที่ต้องการนำไปบริจาคทานแก่ให้แก่ผู้อื่น พึงระลึกไว้เสมอว่าควรจะเป็นของที่ยังสามารถใช้งานได้และเป็นประโยชน์กับผู้รับจริงเพราะไม่เช่นนั้นก็กลายเป็นการโยนภาระให้ผู้อื่นแทนทานที่เป็นสิ่งของเครื่องใช้

 

การเตรียมของไปบริจาคใดๆให้กับคนที่ขาดโอกาสอย่างน้อยก็ควรมีการตรวจสอบสิ่งของต่างๆ ว่าสิ่งของเหล่านั้นอยู่ในสภาพที่ยังพร้อมใช้งานในทุกสิ่งทุกอย่าง หากเป็นอาหารกระป๋องก็ควรดูว่ายังไม่หมดอายุและมีคุณภาพเป็นที่ยอมรับ คนที่รับจึงจะเกิดความสุขและอิ่มเอมใจอย่างเต็มที่ คนที่ให้ก็จะมีความสุขได้รับอานิสงส์ผลบุญไปเต็มที่เหมือนกัน

 

ในส่วนของ “สงฆ์ หรือ พระภิกษุสามเณร” ก็เช่นเดียวกันสิ่งของเครื่องใช้ที่เรามีความคุ้นเคยกันที่มักจะนำไปถวายก็คือ ชุดสังฆทานที่เป็นถังเหลือง กล่องยาที่ซื้อจากร้านค้านำไปถวาย หรือผ้าไตรจีวรที่พับกันมาอย่างเรียบร้อยแนบติดถังที่ทางร้านจัดไว้ให้

 

คนส่วนใหญ่มักจะคิดว่าการหิ้วถังเหลืองหรือชุดสังฆทานไปถวายวัดนั้นจะเป็นทานที่ได้อานิสงส์มาก แต่ความจริงแล้ว สิ่งของหรือเครื่องไทยธรรมที่ถูกจัดให้ดูดีภายนอกนั้นพระภิกษุท่านมีโอกาสได้ใช้เพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น

 

เพราะชุดสังฆทานเครื่องใช้ที่จัดเอาไว้ให้ดูล้นๆ ออกมานอกถังส่วนใหญ่เป็นของที่ไม่ค่อยมีคุณภาพ แม้แต่ผ้าไตรจีวรที่เป็นของจำเป็นที่สุดอย่างหนึ่งของพระสงฆ์ บางร้านยังนำผ้าที่บางและยาวไม่ได้มาตรฐานนำมาหลอกขายบุคคลทั่วไปเพื่อเป็นการง่ายต่อการทำทานด้วยซ้ำไป

 

การที่เราจะเตรียมสิ่งของใดๆ หรือชุดสังฆทานไปถวายพระภิกษุนั้นควรจะจัดเตรียมสิ่งของด้วยตัวเองจึงจะดีที่สุด นอกจากจะได้ของดีมีคุณภาพแล้วการจัดชุดสังฆทานเองยังเป็นการใส่ความตั้งใจที่ดีลงไปในวัตถุทานที่เรามุ่งหมายจะทำได้อย่างเต็มที่อีกด้วย

 

ของใช้ ที่ควรจะนำไปถวายพระท่านก็ควรเป็นพวก ผงซักฟอกสำหรับซักจีวร น้ำยาล้างจานสำหรับไว้ล้างบาตร สบู่ ยาสีฟัน แปรงสีฟันก็ควรเป็นของที่มีคุณภาพ และที่สำคัญก็คือ แชมพูสระผมเพราะแม้พระท่านจะต้องโกนผมก็ตามยังต้องใช้แชมพูในการทำความสะอาดหนังศีรษะและบำรุงรากผมไม่ต่างจากฆราวาสเลย

 

มีดโกนเป็นอีกของใช้หนึ่งที่พระท่านต้องการมาก ควรเป็นแบบที่มีใบมีดที่ดีไม่กินหนังหัวเมื่อถึงวันที่ท่านต้องปลงผมซึ่งจะกระทำกันในวันโกน สิ่งของที่จำเป็นอื่นๆ ก็คือหนังสือที่ท่านต้องการจะศึกษาทั้งทางโลกและทางธรรมก็ควรหาไปถวายท่านบ้าง รองเท้าที่ใส่แล้วสบายเท้าเวลาที่ท่านไปทำกิจธุระ เครื่องเขียนที่ท่านต้องใช้ในการเรียนพระธรรมวินัย

 

ยารักษาโรคที่มีคุณภาพก็เป็นสิ่งจำเป็นเพราะพระท่านก็มีโอกาสที่จะเจ็บป่วยได้เหมือนคนปกติในเรื่องของยานั้นจัดเป็น คิลานเภสัช อันเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดอย่างหนึ่งที่พระภิกษุต้องใช้ การซื้อยาที่ร้านค้าจัดไว้แล้วนั้นมักจะได้ยาที่ไม่มีคุณภาพโดยเป็นยาราคาถูกที่มักเอาไว้ใส่แผลสดเสียมาก ซึ่งยาที่ดีควรเป็นยาที่พระท่านสามารถใช้บำบัดโรคได้จริง เช่น ยาพาราเซตามอลแก้ไข้แก้ปวด ยาแก้อักเสบ ยาแก้ท้องเสีย ยาลดกรดเคลือบกระเพาะ ซึ่งยาเหล่านี้ท่านได้ใช้จริงในชีวิตประจำวันแน่นอน

 

 

Read Full Post »

ถือรักษาศีลของตนเองให้ดี

 

หากองค์ประกอบแห่งการทำทานครบองค์ประกอบ ทั้ง 4 อย่างที่ได้กล่าวมาก็นับได้ว่า การให้ทานในครั้งนั้นมีความสมบูรณ์พร้อมแล้ว แต่อย่างไรก็ตามหากตัวเรายังเบียดเบียนผู้อื่นหรือตนเองอยู่พลังแห่งทานนั้นก็ลดน้อยถอยลงไปวิธีการให้ทานที่ถูกต้องทำอย่างไร

 

สมมติว่า เราเป็นผู้ที่มีศรัทธาในการทำบุญทำทานมากและก็เป็นคนที่ร่ำรวย สามารถสร้างองค์ประกอบแห่งการให้ทานได้ครบองค์ประกอบทั้ง 4 ประการ แต่โดยนิสัยส่วนตัวแล้ว เรายังเป็นผู้ที่ยังเกี่ยวข้องกับอบายมุข เที่ยวกลางคืน เป็นนักเลงหญิงเป็นนักเลงสุรา แม้แต่การพนันก็เอาหมด เมื่อมาทำทานแม้จะได้บุญก็เหมือนทำบุญแลกบาปก็คือ ผลก็คือบุญที่ได้ทำก็มีผลแห่งอานิสงส์ที่น้อยลงไป

 

เปรียบเทียบกับเพื่อนของเราอีกคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเขาคนที่มีฐานะปานกลางค่อนไปทางไม่ดี คือพอจะมีทรัพย์เลี้ยงตัวเองและมีศรัทธาในการทำทานเช่นเดียวกับเรา อย่างไรก็ตามเขาสามารถสร้างองค์ประกอบแห่งการให้ทานได้ครบเช่นเดียวกัน แต่สิ่งที่แตกต่างกันก็คือเพื่อนของเรานอกจากเขาจะมีศรัทธาและปัจจัยองค์ประกอบในการให้ทานพร้อมแล้ว ยังได้ถือศีล 5 ได้อย่างสมบูรณ์

 

การถือศีลให้สมบูรณ์เป็นการเปิดประตูรับผลบุญกุศลให้เข้ามาสู่ตัวเองได้อย่างเต็มที่เหมือนเอาแก้วน้ำทรงสูงชั้นดีไปรอรับน้ำที่เขาจะเทมาให้ ผิดกับคนที่ทำทานโดยยังไม่รักษาศีล ตอนเช้าใส่บาตรแต่ตกเย็นก็ยังไปกินเหล้าอยู่เหมือนเดิม ก็เหมือนเอาแก้วน้ำรั่วๆ ไปตั้งรอรับน้ำ พอเขาเทน้ำลงมาน้ำก็รั่วออกหมด

 

และที่สำคัญหากศีลยังขาดมากข้อก็เหมือนกับแก้วใบนั้นมีรูรั่วหลายรู รูที่ใหญ่และเป็นอุปสรรคแก่การทำทานให้ได้ผลที่สุดก็คือ รูที่ชื่อ “การลักทรัพย์และคดโกงผู้อื่น” หากใครก็ตามที่ยังผิดศีลข้อนี้อยู่เป็นประจำผลแห่งทานที่ทำก็ย่อมได้ผลน้อยหรือแทบจะไม่ได้ผลอะไรเลย

 

ขอบเขตของศีลที่จะต้องรักษาเพื่อเพิ่มพลังให้ทานนั้นมีความหมายกว้าง ไม่ใช่เพียงแค่ลักขโมยอย่างเดียวยังมีขอบข่ายที่จะต้องกล่าวถึงและทำความเข้าใจให้ถี่ถ้วนด้วยว่าครอบคลุมด้วยเรื่องใด

 

สมโจร หรือภาษากฎหมายที่ว่า “รับซื้อของโจร”อย่างนี้แม้จะไม่ได้ลักของเขามาโดยตรงแต่ก็มีเจตนาสนับสนุนผู้อื่นให้ประกอบการลักทรัพย์อยู่เป็นประจำถือเป็นการผิดศีลข้อสองชัดเจน

 

ปอกลอก คือการคบค้าสมาคมกับคนอื่นด้วยอาการแห่งความไม่ซื่อสัตย์ มุ่งหมายแต่จะเอาทรัพย์ของเขาอย่างเดียวหรือหาวิธีการต่างๆ ให้เขาจ่ายทรัพย์ให้เช่นว่า หญิงสาวที่แต่งงานกับชายแก่เพื่อหวังในทรัพย์สมบัติเมื่อสามีจากไปแล้ว โดยที่การแต่งงานนั้นไม่ได้เกิดจากความรักแม้แต่น้อยก็ถือเป็นการตั้งจุดมุ่งหมายเพื่อจะลักทรัพย์เช่นกัน

 

รับสินบน คือการไปถือเอาของที่ผู้อื่นแม้เขาจะเต็มใจให้ แต่ต้องไปทำธุระให้เขาในทางที่ผิดอย่างนี้ก็ถือว่าผิด เป็นการกระทำที่ไม่ควรกระทำและเป็นมลทินในพระพุทธศาสนา

 

ล้างผลาญ คือการทำอันตรายแก่ทรัพย์สินคนอื่นด้วยความโกรธหรือผูกอาฆาต เช่น มีเรื่องทะเลาะกันมาแล้วเห็นในสิ่งของที่เขาหวงแหนอยู่แม้ไม่ได้ลักเอาไปเป็นของตนแต่กลับนำไปทำลายของเขาให้เสีย เช่น ทะเลาะกับเพื่อนบ้านมาแล้วผูกโกรธไปลอบตัดต้นไม้หน้าบ้านของเขาทิ้ง

 

หยิบฉวย คือการถือเอาทรัพย์สินของผู้อื่นไปเพราะ “ความมักง่าย” เช่นลูกมีความประพฤติมักง่ายไม่ขออนุญาตก่อนแล้วไปหยิบฉวยในสิ่งของของพ่อแม่ โดยถือเอาว่าสิ่งของๆของพ่อแม่นั้นก็เหมือนของตนเองหยิบเอาไปใช้ก็ไม่น่าจะเป็นอะไรแล้วก็ไม่บอกให้ใครรู้

 

คุณผู้อ่านคงเคยได้ยินคำว่าถือ “วิสาสะ” กระทำ คำว่าวิสาสะคือ ถือเอาความคุ้นเคยกันและไว้วางใจกันซึ่งการถือวิสาสะนั้นกระทำได้แต่ต้องดูลักษณะให้แห่งการกระทำให้ถูกต้องด้วยคือถ้าถือไม่ถูกลักษณะก็จะมีโทษ ซึ่งลักษณะที่ถูกต้องของวิสาสะก็คือ

 

–                   เจ้าของเป็นผู้ที่สนิทกับตนเอง เมื่อถือวิสาสะไปแล้วเจ้าของไม่มีความสงสัยในตน

–                   เจ้าของได้เป็นผู้อนุญาตไว้แล้วหรือเป็นสิ่งของที่เขาไม่หวงหรือพอจะให้แก่ตนเองได้

–                   เมื่อไปถือเข้าแล้ว พอเขารู้เข้าเขาจะไม่ว่ากล่าวอะไร หรือไม่แสดงความไม่พอใจออกมา

 

ส่วนการถือวิสาสะในลักษณะที่ไม่ถูกต้องนั้น ก็จะเป็นลักษณะในทางตรงกันข้ามทำให้เกิดความไม่พอใจแก่เจ้าของ ทำให้ตนเองกลายเป็นที่สงสัยว่าตนเองจะกลายเป็นขโมยไปได้

 

เมื่อคนเรายิ่งคุ้นเคยกันมากเท่าใดก็ต้องระมัดระวังมิให้เกิดความประมาท เพราะหากถือวิสาสะแห่งความมักง่ายกันมากเข้าเพราะความคุ้นเคยเช่นนี้แล้วจะกลายเป็นการก่อเหตุให้กินแหนงแคลงใจ สู้การไม่คุ้นเคยต่อกันเสียยังจะเป็นผลดีกว่า และสำหรับศีลข้ออื่นๆ ก็ต้องถือรักษาให้ดีเช่นกัน เพราะหากไม่รักษาศีลให้สมบูรณ์ในข้ออื่นๆ ด้วยแล้วเราก็จะต้องมีเรื่องสูญเสียทรัพย์เพื่อไปแก้ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นจากการผิดศีลข้ออื่นอีกไม่รู้จักจบสิ้น

 

ทำจิตใจให้ผ่องใส

พระพุทธศาสนากล่าวถึงเรื่องจิตใจไว้ว่า “จิตที่มีกำลังสามารถทำใช้จิตนั้นทุกสิ่งทุกอย่างให้สำเร็จได้” จิตที่สะอาดเปรียบได้เหมือนน้ำที่ได้รับการกรองให้สะอาดด้วยเครื่องกรองอย่างดีแล้วพร้อมจะนำไปใช้ได้  ซึ่งในทางตรงกันข้ามหากน้ำนั้นยังมีสิ่งเจือปนอยู่หรือน้ำยังสกปรกอยู่หากนำไปใช้ก็ไม่เกิดประสิทธิผลอย่างเต็มที่

 

หากวันนี้เราตั้งความตั้งใจไว้ว่าจะไปทำทานใดๆ ก็ตามแต่จิตใจของเรายังวิ่งวุ่นอยู่กับปัญหา คิดสะระตะทั้งเรื่องงาน เรื่องครอบครัว แฟน และเรื่องความทุกข์อื่นๆ เรื่องราวที่วุ่นวายเหล่านี้ก็เปรียบเหมือนจอกแหนมาบดบังความใสสะอาดที่เป็นเจตนาที่บริสุทธิ์ในการให้ทานลง ผลแห่งทานก็จะถูกลดทอนน้อยถอยลงไปด้วย

 

เริ่มลงมือให้ทาน โดยแบ่งตามชนิดของทานดังต่อไปนี้

การให้วัตถุทานประเภทต่างๆ

ทานที่จะให้เป็น ทรัพย์สินเงินทอง

การจะบริจาคเงินทองนั้น ถ้าเราจะให้ทานกับคนปกติธรรมดาที่ตกทุกข์ได้ยากกว่าเรา หรือให้กับผู้ที่ด้อยโอกาสกว่า ก็สามารถให้ได้เลยไม่มีปัญหาเมื่อคิดจะให้แล้วอย่าไปทวงคืน แต่ถ้าหากเป็นเงินที่จะบริจาคให้กับวัดหรือพระภิกษุสามเณรก็ต้องให้ความระมัดระวังเป็นพิเศษ

 

การนำเงินไปถวายเป็นปัจจัยเพื่อสาธารณประโยชน์ของสงฆ์เป็นเรื่องที่ดี แต่ผู้ให้ก็ต้องเตรียมตัวไว้เพราะ การที่เจ้าอาวาสที่เป็นผู้บริหารวัดท่านจะต้องมาจับเงินจับทองเสียเองแล้วก็มีปัญหา ทำให้เสียพระมาหลายรูปดังที่เห็นปรากฏในสังคม

 

การจะให้พระภิกษุท่านรับเงินด้วยตัวเองจึงเป็นการไม่สมควร  ผู้ที่จะนำเงินไปถวายควรจะนำเงินใส่ซองและปิดซองให้เรียบร้อยก่อนจะนำไปถวายให้ ตัวแทนของพระภิกษุหรือให้กับตู้บริจาคของวัดเป็นการส่วนรวม

 

เพราะตามข้อศีลในวินัยแห่งภิกษุและสามเณรแล้ว พระภิกษุสามเณรมีข้อห้ามในการรับเงินทองโดยเด็ดขาด การปิดซองและนำปัจจัยใส่ซองให้พระท่านก่อนจึงจะเป็นการป้องกันไม่ให้ท่านต้องเงินทองได้โดยตรง แม้เราจะปฏิเสธไม่ได้ว่าการเป็นพระภิกษุหรือนักบวชนั้นในปัจจุบันก็ต้องใช้เงิน แต่พระภิกษุที่ปฏิบัติดีแล้วจะใช้เงินเป็นเพียงของใช้อย่างหนึ่ง มองเป็นสิ่งสมมติในการแลกเปลี่ยนเพื่อให้ดำรงชีวิตอยู่ได้เท่านั้น สำหรับผู้ที่รับทานบริจาคที่เป็นเงินทองเหล่านี้อาจจะให้แม่ชี มัคนายก หรือลูกศิษย์วัดที่เจ้าอาวาสให้ความไว้วางใจที่อยู่ในวัดเป็นผู้รับแทนหรือเป็นผู้จัดการเงินแทน

 

Read Full Post »